სურა ალ-ანბია pdf

ადამიანებს მიუახლოვდა ანგარიშსწორების ჟამი, ხოლო ისინი დაუდევრობაში იმყოფებიან და პირს იბრუნებენ [ჭეშმარიტებისგან].

როდესაც მათ (ურწმუნოებს) მოსდით ახალი შეგონება მათი უფლისგან [როცა მოჰყავთ ყურანის აიათი], ისინი უსმენენ მას მხოლოდ გულგრილად, დამცინავად.

მათი გულები დაუდევრობით აქვთ მოცული. და უსამართლოებმა [მრავალღმერთიანებმა] ფარულად მოილაპარაკეს: «განა ეს თქვენნაირი ადამიანი არ არის? მაშ, ნუთუ დაემორჩილებით ჯადოქრობას, როცა ამას თავად ხედავთ?»

თქვა [შუამავალმა]: «ჩემმა უფალმა იცის სიტყვა ცაში და მიწაზე [და იცის, რაზეც ფარულად საუბრობთ] და იგი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

თქვეს [ურწმუნოებმა]: «ეს მხოლოდ არეული სიზმრებია! დიახ, მან იგი შეთხზა! დიახ, ის პოეტია! მაშ, მოგვიტანოს სასწაული, როგორც ადრინდელი წინასწარმეტყველები იგზავნებოდნენ სასწაულებით!»

მათზე ადრე [მექქელი ურწმუნოების] არც ერთმა დასახლებამ, რომელიც ჩვენ დავღუპეთ, არ ირწმუნა, მიუხედავად იმისა, რომ მათ სასწაულები ეჩვენათ. მაშ, ნუთუ ესენი ირწმუნებენ, თუ მათაც მივცემთ იმას, რასაც ითხოვენ?

[ალლაჰი ამბობს პასუხად]: და არავინ წარგვიგზავნია შენზე უწინ [ო, მუჰამმად], გარდა მამაკაცებისა [ადამიანი და არა ანგელოზი], რომელთაც ზეშთავაგონეთ. თუ თქვენ არ იცით, ჰკითხეთ ცოდნის მქონეთ [ადამიანებს, რომელთაც ცოდნა აქვთ ადრე გარდმოვლენილი წიგნების შესახებ].

ჩვენ არ მიგვიცია მათთვის [წინა შუამავალთათვის] ისეთი სხეული, რომ ისინი არ ჭამდნენ საჭმელს, და ისინი არ ყოფილან უკვდავნი.

შემდეგ ჩვენ შევასრულეთ მათთვის [შუამავლებისა და მათი მიმდევრებისთვის] მიცემული აღთქმა — რომ მათ გადავარჩენდით და ნიშნების უარმყოფელებს დავღუპავდით. ასე გადავარჩინეთ ისინი და ისინიც, ვინც ვისურვეთ [ვინც ჭეშმარიტება ირწმუნა], ხოლო ზღვარგადასულნი დავღუპეთ.

ვფიცავ, გარდმოგივლინეთ თქვენ წიგნი [ყურანი], მასშია თქვენი ხსენება [დიდება]. ნუთუ არ შეიგნებთ?

რამდენი სოფელი გავანადგურეთ, რომელთა მცხოვრებნიც ბოროტმოქმედნი იყვნენ [არ ირწმუნეს ის, რაც ალლაჰმა გამოუგზავნა] და მათ შემდეგ სხვა ხალხი მოვავლინეთ მათ ადგილზე!

და როდესაც მათ [ურწმუნოებმა] იგრძნეს ჩვენი რისხვა, აჰა, ისინი გარბიან იქიდან [სოფლიდან]!

[და ეთქვა მათ დაცინვით]: «ნუ გაიქცევით, დაუბრუნდით მას, სადაც უხვად გქონდათ ნაბოძები, და თქვენს სახლებს, რამეთუ თქვენ განიკითხებით».

[მათ აღიარეს თავიანთი ბოროტმოქმედება და] თქვეს: «ვაი ჩვენ, მართლაც რომ ჩვენ საკუთარ თავს ვავნეთ».

და არ შეწყვეტილა მათი ეს გოდება [თავიანთი ბოროტმოქმედების აღიარება], ვიდრე ისინი მომკილ ყანასავით არ ვაქციეთ და არ ჩავაქრეთ [არ დავღუპეთ].

და ჩვენ არ შეგვიქმნია ცა და მიწა და [ყველაფერი] რაც მათ შორისაა გართობისთვის.

[დაე იცოდნენ მრავალღმერთიანებმა, რომ ალლაჰი შორსაა იმისგან, რომ მან აიყვანოს თავისთვის ცოლი ან შვილი] რომ გვდომებოდა გართობისთვის [ცოლი ან შვილი], უდავოდ ავირჩევდით მას ჩვენგანვე [ანგელოზთაგან ან სამოთხის ჰურიებისგან] [და არა თქვენგან], რომ საერთოდ გვდომებოდა ეს საქმე.

დიახ! ჩვენ ვძლევთ სიცრუეს ჭეშმარიტებით, იგი მას ანადგურებს და ქრება. და თქვენ [ო, მრავალღმერთიანებო] კი სიმწარე იმისათვის, რასაც თხზავთ.

მას [ალლაჰს] ეკუთვნის, [ყველაფერი] რაც ცათა შინაა და რაც ქვეყანასა ზედაა, ხოლო ისინი, ვინც მის წინაშე არიან [ანგელოზები], არ თაკილობენ მის თაყვანისცემას და არც ამით იღლებიან [ისინი არასდროს წყვეტენ ალლაჰის ქებას].

ისინი [ანგელოზები] ადიდებენ ალლაჰს დღითა და ღამით, არასოდეს იღლებიან [მისი ქებით].

ნუთუ მათ [მრავალღმერთიანებმა] დედამიწიდან [ოქროსგან, ქვისგან და სხვა მასალისგან] შექმნილი ღვთაებები აირჩიეს, რომლებსაც მკვდრების გაცოცხლება [აღდგენა] შეუძლიათ?

რომ ყოფილიყვნენ მათში [ცებსა და დედამიწაზე] ღვთაებები ალლაჰის გარდა, განადგურდებოდა [ცები და მიწა] ორივე მათგანი. 'არშის გამჩენი ალლაჰი [ის არის მისი შემოქმედი და მფლობელი], შორსაა იმისგან, რასაც მას მიაწერენ [ყველა სიცრუისა და ნაკლისგან].

მას [ალლაჰს] არ მოეკითხება იმის შესახებ, რასაც იგი აკეთებს, ხოლო მათ [მის ყველა გონიერ ქმნილებას] მოეკითხებათ თავიანთი საქმეების შესახებ.

ნუთუ მათ [მრავალღმერთიანებმა] დაიდგინეს ღვთაებები მის გარდა? უთხარი [ო, შუამავალო]: «მოიტანეთ თქვენი მტკიცებულება (იმაზე, რომ ალლაჰის გარდა ვინმეს ღვთაებად აღიარება შეიძლება)!» ეს არის [ყურანი] შეხსენება მათთვის, ვინც ჩემთან არის და შეხსენება მათთვის, ვინც ჩემზე უწინ იყო [თორა და ინჯილი]. თუმცა მათ უმრავლესობამ არ იცის ჭეშმარიტება და პირს იბრუნებენ.

და არ გამოგვიგზავნია შენამდე [ო, მუჰამმად] არცერთი მოციქული, რომ არ ზეშთაგვეგონებინა მისთვის, რომ არ არსებობს არანაირი ღვთაება [რომელიც იმსახურებს თაყვანისცემას], გარდა ჩემისა [ალლაჰისა]. მაშ, მხოლოდ მე [ალლაჰს] მეთაყვანეთ!

და თქვეს [მრავალღმერთიანებმა]: «მოწყალემ თავისთვის შვილი აიყვანა!» წმინდაა ის! პირიქით, ისინი [ანგელოზები] პატივდებული მსახურნი არიან.

ისინი [ანგელოზები] სიტყვაში არ უსწრებენ მას [ალლაჰს] — ამბობენ მხოლოდ იმას, რასაც ალლაჰი უბრძანებს მათ. და ისინი მხოლოდ მისი ბრძანებით მოქმედებენ.

მან იცის, რაც მათ წინ აქვთ [ანგელოზებს] და რაც მათ უკან დარჩათ [მათი წარსული საქმეები], ისინი არ შუამდგომლობენ, გარდა იმისა, ვისითაც იგი [ალლაჰი] კმაყოფილია. და ისინი მის წინაშე შიშით ძრწიან.

ხოლო (თუ დავუშვებთ, რომ) რომელიმე მათგანი [ანგელოზთაგან] იტყვის: «ჭეშმარიტად, მე ვარ ღვთაება მის [ალლაჰის] გარდა», მაშინ მას ჯოჯოხეთით (გეენით) მივუზღავთ. ამგვარად ვსჯით უსამართლოებს.

ნუთუ ვერ ხედავენ ისინი, რომლებიც ურწმუნოებად იქცნენ, რომ ცანი და დედამიწა ერთ მთლიანობას წარმოადგენდნენ, ხოლო ჩვენ ისინი გავყავით [ცანი და დედამიწა] (და მოვაწყვეთ შვიდ ცად და შვიდ მიწად)? და ყოველი ცოცხალი არსება წყლისგან შევქმენით. ნუთუ არ ირწმუნებენ?!

და დავადგინეთ ქვეყანაზე მტკიცედ მდგომნი [მთები], რათა არ შეარყიოს ისინი [ხალხი], და დავადგინეთ მასზე [დედამიწაზე] გასასვლელი გზები. რათა ადამიანებმა იპოვონ სწორი გზა.

და ჩვენ დავადგინეთ ზეცა დამცავ სახურავად [დედამიწისთვის], ხოლო ისინი მასში არსებულ სასწაულებს [როგორებიცაა მზე, მთვარე, ვარსკვლავები, ღამისა და დღის ცვლა] ზურგს აქცევენ.

იგია [ალლაჰი], ვინც შექმნა ღამე და დღე, მზე და მთვარე. თითოეული მათგანი თავის ორბიტაზე დაცურავს.

ჩვენ არ დაგვიდგენია არც ერთი ადამიანისთვის შენამდე [ო, მუჰამმად] ამქვეყნიური უკვდავება. ნუთუ, შენ მოკვდები, და ისინი კი უკვდავნი იქნებიან?!

ყოველი [ქმნილება] სული [ყოველი ადამიანი, ჯინი, ანგელოზი, ცხოველი და სხვა] იგემებს სიკვდილს, და ჩვენ გცდით სიავითა და სიკეთით. და ჩვენთან იქნებით დაბრუნებულნი.

და როცა გხედავენ შენ [ო, შუამავალო] ისინი, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი, მასხრად გიგდებენ: «ნუთუ ეს არის ის [ადამიანი], ვინც თქვენს ღმერთებს ახსენებს [ცუდად]?» სწორედ ისინი არიან მოწყალის ხსენების უარმყოფელნი.

ადამიანი შეიქმნა სულსწრაფი [მას ახასიათებს სიჩქარე და მოუთმენლობა]. მე გაჩვენებთ თქვენ ჩემს სასწაულებს. ასე რომ ნუ დააჩქარებთ [სასჯელს].

[ურწმუნონი] [დასცინიან დაპირებაზე სასჯელის შესახებ] და ამბობენ: «როდის აღსრულდება ეს დაპირება, თუკი მართალს ამბობთ?»

ნეტავ, რომ იცოდნენ ურწმუნოებმა, რომ აუცილებლად დადგება ის ჟამი, როცა ისინი ვერ აიცილებენ ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] შეხებას თავებიდან და ზურგებიდან და ვერავინ შეძლებს მათ დახმარებას.

დიახ, ნამდვილად მოვა იგი [განკითხვის დღე] მათზე სრულიად მოულოდნელად ისე, რომ ისინი გაოგნდებიან. ვერ შეძლებენ მის აცილებას და არც გადაუვადდებათ.

უეჭველად, შენზე ადრეც აიგდეს მასხრად შუამავლები, შემდეგ ვინც მათ დასცინოდნენ, იმითვე იქმნენ შეპყრობილი, რის გამოც დასცინოდნენ.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ვინ გიცავთ თქვენ ღამითა თუ დღისით მოწყალისაგან [ალლაჰის სასჯელისგან]?» - პირიქით, ისინი თავისი ღმერთის ხსენებას ზურგს აქცევენ.

ნუთუ მათ ჰყავთ ღმერთები, რომლებიც დაიცავენ მათ ჩვენგან? ვერ შესწევთ ძალა [ამ კერპებს] თავიანთი თავის დასაცავადაც კი, და არც მათ ექნებათ ხსნა ჩვენგან [ჩვენი სასჯელისგან].

დიახ! ჩვენ მივანიჭეთ ამათ [მექქელ მრავალღმერთიანებს] და მათ მამებს (ამქვეყნიური) წყალობა, ისე რომ გაუგრძელდათ ცხოვრება [და მოიტყუეს თავი საკუთარი სიმდიდრით, სიცოცხლითა და შთამომავლობით]. ნუთუ ვერ ხედავენ ისინი, რომ ჩვენ მოვდივართ ქვეყანაზე, ვაკლებთ მას კიდეებიდან? ნუთუ ისინი შეძლებენ გამარჯვებას?

უთხარი [ო, შუამავალო]: «მე მხოლოდ გამაფრთხილებელი გახლავართ თქვენთვის (სასჯელის შესახებ) გამოცხადებით (ალლაჰისგან) [არაფერს ვამბობ საკუთარი სურვილით]». მაგრამ არ ესმით მომწოდებლის მოწოდება ყრუ ხალხს, როცა აფრთხილებენ.

და თუ შეეხება მათ [ურწმუნოებს] შენი უფლის სასჯელის სულ მცირე ნიავიც კი, ისინი უეჭველად იტყვიან: «ვაი ჩვენს თავს! ნამდვილად უსამართლონი ვიყავით». [საკუთარ თავს თვითონვე ვავნეთ მრავალღმერთიანობის ჩადენით]

და ჩვენ განვაწესებთ სამსჯავროს დღისთვის სამართლიანობის სასწორებს, და არც ერთი სული არ დაიჩაგრება არაფერში [არ დააკლდება მის კეთილ საქმეს და არ დაემატება ცუდ საქმეებს], და თუ საქმე იქნება თუნდაც მდოგვის მარცვლის წონის, ჩვენ მოვიტანთ მას [ჩავთვლით მას]! და საკმარისნი ვართ ჩვენ, როგორც აღმრიცხველნი!

და ჩვენ უკვე მივეცით [შუამავალ] მუსას და [მის ძმას] ჰარუნს განმასხვავებელი [თორა, რომელიც ჭეშმარიტებას და სიცრუეს ჰყოფს], და ნათელი [გზა], და შეგონება ღვთისმოშიშთათვის.

რომელთაც ეშინიათ თავიანთი უფლის ფარულად, და სწორედ ისინი არიან მოშიშნი იმ საათის [რომელიც დადგება განკითხვის დღეს].

ეს კი დალოცვილი შეხსენებაა [ყურანი, რომელიც სავსეა სიკეთითა და სარგებლით], რომელიც ჩვენ გარდმოვავლინეთ. ნუთუ თქვენ უარყოფთ მას?

და ჭეშმარიტად, ვუბოძეთ [შუამავალ] იბრაჰიმს უწინ სწორი გზა და ვიყავით მისი მცოდნენი [რომ იგი ამისთვის შესაფერისია].

აი, როცა უთხრა [იბრაჰიმმა] თავის მამას [აზარს] და თავის ხალხს: «რა არის ეს ქანდაკებები, რომლებსაც თქვენ თვითონ ამზადებთ და შემდეგ გულმოდგინეთ ეთაყვანებით მათ?»

მათ უპასუხეს: «ჩვენ ვნახეთ, რომ ჩვენი მამები მათ [ამ ქანდაკებებს] ეთაყვანებოდნენ, და ჩვენც მივყვებით მათ გზას».

უთხრა [იბრაჰიმმა]: «ნამდვილად, თქვენც და თქვენი მამებიც ცხადი გზააბნეულობაში იმყოფებით». [როდესაც ამ კერპებს ეთაყვანებით]

მათ უთხრეს: «შენ [ო, იბრაჰიმ] ჭეშმარიტებით მოხვედი ჩვენთან, თუ ერთ-ერთი მოთამაშეთაგანი ხარ?»

მან [იბრაჰიმმა] უთხრა: «პირიქით! თქვენი უფალი არის ცათა და ქვეყნის უფალი, რომელმაც ისინი შექმნა, და მე ვარ ერთ-ერთი იმათგან, ვინც ამაზე მტკიცედ მიუთითებს».

[იბრაჰიმმა თავისთვის თქვა]: «ვფიცავ ალლაჰს, უეჭველად განვახორციელებ ჩაფიქრებულ გეგმას თქვენი კერპების წინააღმდეგ [დავამტვრევ მათ], იმის შემდეგ, რაც თქვენ ზურგს აქცევთ და წახვალთ [როცა კერპებთან აღარავინ დარჩება]».

შემდეგ მან [იბრაჰიმმა] დაამტვრია ისინი [კერპები] ნამსხვრევებად, გარდა მათი მთავარი კერპისა, რათა მათ მასთან დაბრუნება მოინდომონ [და მან აუხსნას მათ თავიანთი გზააბნეულობა და მოუწოდოს ჭეშმარიტი რწმენისაკენ].

[როდესაც ხალხი დაბრუნდა და დაინახა, რომ მათი კერპები დამტვრეული იყო] მათ თქვეს: «ვინ გაუკეთა ეს ჩვენს ღმერთებს? ჭეშმარიტად [ ვინც ეს ჩაიდინა მან ბოროტად იმოქმედა] და ის უსამართლოთაგანია».

მათ თქვეს: «გავიგონეთ, როგორ ახსენებდა მათ [კერპებს] ერთი ახალგაზრდა, რომელსაც იბრაჰიმი ჰქვია».

მათმა წინამძღოლებმა თქვეს: «მოიყვანეთ იგი [იბრაჰიმი] ხალხის წინაშე, რათა ისინი მოწმეები იყვნენ [იმის, რაც იბრაჰიმმა თქვა მათი კერპების შესახებ]».

მათ უთხრეს: «შენ ჩაიდინე ეს ჩვენი ღვთაებების მიმართ, ო, იბრაჰიმი?»

იბრაჰიმმა თქვა: «პირიქით, ეს საქმე გააკეთა მათგან მთავარმა (კერპმა). ჰკითხეთ მათ, თუ ისინი მეტყველებენ».

და ისინი [ხალხი] საკუთარ თავში ჩაფიქრდნენ [დაფიქრდნენ] და თქვეს: «ჭეშმარიტად, სწორედ თქვენ ხართ უსამართლონი [ცოდვილნი], რადგან თაყვანს სცემდით იმას, რასაც ლაპარაკიც კი არ შეუძლია».

მერე მათ თავიანთი თავებით გადაბრუნებულნი გახდნენ [ანუ, სიმართლის აღიარების შემდეგ კვლავ მახინჯ ტყუილში დაბრუნდნენ] და თქვეს: «[როგორ ვკითხოთ მათ]? ნუთუ შენ [ო, იბრაჰიმ] არ იცოდი, რომ ესენი არ მეტყველებენ?»

მან [იბრაჰიმმა] თქვა: «ნუთუ თქვენ თაყვანს სცემთ ალლაჰის გარდა იმას, რასაც ვერანაირი სარგებელი ვერ მოაქვს თქვენთვის და ვერც ვერანაირ ზიანს მოგაყენებთ [თუნდაც არ სცემდეთ თაყვანს]?

ფუი, თქვენ და იმ [კერპებს], რასაც ეთაყვანებით მაგიერ ალლაჰისა! ნუთუ არ დაფიქრდებით [იმაზე, თუ რამდენად ცუდია ის, რასაც აკეთებთ]?»

მათ [ხალხმა] თქვეს (ერთმანეთში): «დაწვით იგი [იბრაჰიმი] და დაეხმარეთ თქვენს ღმერთებს, თუ უკვე მოქმედებთ!» [და მათ ჩააგდეს იბრაჰიმი უზარმაზარ კოცონში, მაგრამ ალლაჰი დაეხმარა თავის მოციქულს]

ჩვენ ვთქვით: «ჰე, ცეცხლო! იყავი გრილი და მშვიდობიანი [უსაფრთხო] იბრაჰიმისთვის! [და იბრაჰიმი იმყოფებოდა ცეცხლში ყოველგვარი ზიანისა და დისკომფორტის გარეშე, შემდეგ კი ალლაჰმა გამოიყვანა იგი იქიდან]

და მათ სურდათ იბრაჰიმის წინააღმდეგ ხრიკი [დაეწვათ ცეცხლში], მაგრამ ჩვენ მათ განვაცდევინეთ მძიმე მარცხი.

და ჩვენ გადავარჩინეთ ის [იბრაჰიმი] [მეფე ნამრუდისა და მისი ხალხისგან] და ლუტი [რომელიც იყო შუამავალი იბრაჰიმის ძმის შვილი და მასთან ერთად ირწმუნა] მიწაზე, რომელიც დავლოცეთ მთელი სამყაროებისთვის .

და ვუბოძეთ მას [შუამავალ იბრაჰიმს] ისჰაყი და ია'ყუბი, როგორც დამატება [დამატებითი წყალობა], და ყოველი მათგანი ვჰქმენით მორჩილი და კეთილმოქმედი [სამართლიანი და ღვთისმოშიში].

და დავადგინეთ ისინი [შუამავლები: იბრაჰიმი, ისჰაყი და ია'ყუბი] წინამღძოლებად, რომელნიც სწორი გზით მიდიოდნენ ჩვენი ბრძანებით, და ზეშთავაგონეთ, რომ სიკეთე ეკეთებინათ, ელოცათ, ზექათი გაეცათ და ისინი მხოლოდ ჩემი თაყვანისმცემელნი იყვნენ.

და [შუამავალ] ლუტს ვუბოძეთ სიბრძნე და ცოდნა [ალლაჰზე და მის კანონზე] და ვიხსენით იმ სოფლისაგან [სოდომისგან], [ხალხი] რომელიც სისაძაგლეს აკეთებდა [მამათმავლობას ეწეოდნენ]. ჭეშმარიტად, ისინი იყვნენ უზნეო და ურჩი ხალხი.

ჩვენ შევიყვანეთ იგი [შუამავალი ლუტი] ჩვენს მოწყალებაში [გადავარჩინეთ იმ სასჯელისგან, რაც მოევლინა მის ხალხს], რადგან იგი მართალთაგანი იყო.

და [გაიხსენე, ო, შუამავალო] ნუჰი/ნოე, როგორ მოუხმო [ალლაჰს] ადრე [იბრაჰიმამდე]: «[ნამდვილად, მე დავმარცხდი! მაშ, შემეწიე!]» ვუპასუხეთ მას, და გადავარჩინეთ იგი და მისი ოჯახი [ცოლისა და ერთი შვილის გარდა] დიდი მწუხარებისაგან [ალლაჰის სასჯელისაგან].

და ჩვენ შევეწიეთ მას [შუამავალ ნუჰს] იმ ხალხისგან, ვინც უარყო ჩვენი სასწაულები. მართლაც, ისინი ცუდი ხალხი იყო, და ჩვენ ყველა დავახრჩეთ [წყალდიდობით].

და [გაიხსენე] [ო, შუამავალო] [შუამავლები] დაუდი და სულეიმანი, როცა მათ განაჩენი გამოიტანეს ყანის შესახებ , რომელიც წაახდინა ხალხის საქონელმა. და ჩვენ მოწმენი ვიყავით მათი განაჩენისა.

ჩვენ ზეშთავაგონეთ ეს [სამართლიანი გადაწყვეტა] სულაიმანს [რათა დაცულიყო ორივე მხარის ინტერესები სამართლიანად]. და თითოეულს მათგან [დაუდსაც და სულეიმანსაც] ვუბოძეთ სიბრძნე და ცოდნა. და დაუდს დავუმორჩილეთ მთები, რათა ედიდებინათ [ალლაჰი] მასთან ერთად, ასევე ფრინველები და ჩვენ ვიყავით ისინი, ვინც ეს აღასრულა.

და ვასწავლეთ [ შუამავალ დაუდს] აბჯრის გაკეთება თქვენთვის, რათა დაეცავით [ო, ადამიანნო] მისით საფრთხისაგან და, ნუთუ თქვენ (მაინც) არ ხართ მადლიერნი?!

და სულაიმანს დავუმორჩილეთ ძლიერი ქარი [რომელიც ემსახურებოდა მას], რომელიც დაქროდა მისი [სულაიმანის] ბრძანებით იმ მიწისკენ, რომელშიც ჩვენ დავლოცეთ [შამისკენ]. და ჩვენ ყოველივეს შესახებ ვიცით.

და ასევე [ჩვენ დავუმორჩილეთ სულაიმანს] ეშმაკებისგან ისეთები, ვინც ყვინთავდა მისთვის და ასრულებდნენ ამის გარდა სხვა საქმეებსაც. და ჩვენ ვართ მათი დამცველნი.

და [გაიხსენე] [ო, შუამავალო] [შუამავალი] აიუბი, რომელმაც მოუხმო თავის უფალს: «უეჭველად, მე მეწია უბედურება და შენა ხარ [ო, ალლაჰ] მოწყალეთაგან უმოწყალესი».

და ჩვენ ვუპასუხეთ მას [აიუბს] მის ვედრებაზე, მოვაშორეთ ის განსაცდელი და ტანჯვა, რომელიც მას დაატყდა თავს, და კვლავ ვუბოძეთ მისი ოჯახი. და მივეცით მას იმდენივე კიდევ მათთან ერთად [ანუ ოჯახთან ერთად იმდენივე დამატებით], ჩვენი წყალობითა და მოწყალებით. და ეს იქცა შეხსენებად და მაგალითად თაყვანისმცემელთათვის.

და [შუამავლები] ისმაილი, იდრისი და ზულ-ქიფლი - ყველანი [ისინი] მომთმენთაგანი იყვნენ.

და ჩვენ შევიყვანეთ ისინი ჩვენს წყალობაში, ჭეშმარიტად, ისინი მართალთაგანი იყვნენ.

და გაიხსენე (ო, მოციქულო ) ზუნ-ნუნი (იუნუსი) . როცა წავიდა მათგან განრისხებული. მას ეგონა, რომ ჩვენ მას არ მოვთხოვდით პასუხს [არ დავსჯიდით ამ საქციელის გამო]. (შემდეგ, როდესაც ზღვას კვეთდა, წყალში აღმოჩნდა და ვეშაპმა შთანთქა იგი). მაშინ მან თავის უფალს მოუხმო სიბნელეებში: «არ არსებობს ღვთაება, თაყვანისცემის ღირსი, გარდა შენისა! შენ ხარ ყოვლადწმინდა, ო, ალლაჰო! ჭეშმარიტად, მე უსამართლოთა [ცოდვილთა] რიცხვში აღმოვჩნდი».

და ჩვენ ვუპასუხეთ მას [იუნუსს] [მის ვედრებაზე] და ვიხსენით იგი ამ მწუხარებისგან. და აი, ასე ვიხსნით მორწმუნეებს.

და [შუამავალი] ზაქარია, როგორ მოუხმო მან თავის უფალს [როდესაც უკვე სიბერეს მიაღწია], ვედრებით: «უფალო ჩემო, ნუ დამტოვებ მარტო , რადგან შენ ხარ საუკეთესო მემკვიდრეობის მომცემი».

და ჩვენ ვუპასუხეთ მას [ზაქარიას] [მის ვედრებაზე] და ვუბოძეთ მას [სიბერეში] შვილი იაჰია/იოანე. და შევქმენით მისთვის მისი ცოლი შესაფერისად [შესაძლებლად იმისთვის, რომ ეშვა შვილი], მას შემდეგ, რაც იგი იყო უშვილო. ნამდვილად, ისინი ისწრაფებოდნენ კეთილი საქმეებისკენ, და გვევედრებოდნენ იმედით [ჩვენგან მისაღებ საზღაურზე] და შიშით [ჩვენი სასჯელის მიმართ], და იყვნენ ჩვენდამი მოკრძალებულნი.

და ის [მარიამი, შუამავალი ისას დედა], რომელმაც დაიცვა თავისი სიწმინდე [მის სხეულს არ შეხებია არც ერთი მამაკაცი]. და ჩვენ [გავუგზავნეთ მას ანგელოზი ჯიბრილი და] ჩავბერეთ მასში ჩვენი სულიდან [რომელიც მოიტანა ჯიბრილმა]. და ჩვენ ვაქცევთ მას [მარიამს] და მის შვილს ['ისას] სასწაულად სამყაროთა ხალხთათვის.

ჭეშმარიტად, ეს არის თქვენი თემი, [სარწმუნოება] ერთი საერთო თემი [სარწმუნოება ყველა წინასწარმეტყველისა ერთია]. და მე ვარ თქვენი უფალი [ო, ადამიანნო], და მხოლოდ მე მეთაყვანეთ!

ხოლო ისინი [ადამიანები] დაიყვნენ თავიანთ საქმეში [გაიყვნენ სარწმუნოებაში] [როდესაც გამოიგონეს სხვადასხვა ცრუ რწმენა და გადაუხვიეს ერთღმერთობას] და თითოეული მათგანი ჩვენ დაგვიბრუნდება.

და ვინც გააკეთებს კეთილ საქმეს და მორწმუნე იყო, მისი საქმე არ იქნება უარყოფილი, და ამას ვიწერთ მისთვის.

და აკრძალულია იმ სოფლისათვის, რომელიც გავანადგურეთ [მათი ურწმუნოების და ბოროტების გამო], რომ დაბრუნდნენ.

და როდესაც გაიხსნება [ბარიერი, რომლის უკანაც იმყოფებიან ორი ხალხი] იაჯუჯი და მაჯუჯი, და ისინი ყველა ფერდობიდან თავს დაესხმიან [და სწრაფად გავრცელდებიან მთელ დედამიწაზე].

და მოახლოვდა ჭეშმარიტი აღთქმა [აღსასრულის დღე], და აჰა, გაშეშდება იმათ მზერა, ვინც ურწმუნო იყო. (მაშინ ისინი იტყვიან:) «ვაი ჩვენ! ჩვენ ამის მიმართ [აღსასრულის დღის მიმართ] დაუდევარნი და უყურადღებონი ვიყავით და მისთვის არ ვემზადებოდით. არა, ჩვენ მართლაც უსამართლონი ვიყავით!»

ჭეშმარიტად, თქვენ [ო, ურწმუნოებო] და [ყველაფერი], რასაც თქვენ თაყვანს სცემთ ალლაჰის გარდა, ეს – ქვების [რომელნიც გახდებიან საწვავი] ჯოჯოხეთისთვის, და თქვენც მისკენ მიდიხართ.

თუ ესენი [ისინი, ვისაც ალლაჰის გარდა ეთაყვანებოდნენ] მართლაც ღვთაებები იქნებოდნენ, მაშინ ისინი მასში [ჯოჯოხეთში] არ შევიდოდნენ. მაგრამ ყველა მათგანი — როგორც კერპთაყვანისმცემლები, ისე მათი ცრუ ღვთაებები — მასში [ჯოჯოხეთში] სამუდამოდ დარჩებიან.

მათთვის მასში იქნება კვნესა [ტანჯვისგან გამოწვეული], და ისინი მასში ვერაფერს გაიგონებენ.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვისაც უწინ ჩვენგან სიკეთე ერგოთ, მოშორებულნი არიან მისგან [ჯოჯოხეთისგან].

ისინი [სამოთხის მკვიდრნი] ვერც კი გაიგონებენ მის [ჯოჯოხეთის] უმცირეს ხმაურსაც კი, და ისინი მარადიულად დარჩებიან იმ ნეტარებაში, რასაც მათი სულები ინატრებენ და ისურვებენ.

არ დაამწუხრებთ მათ უდიდესი შიში, არამედ მიეგებებიან მათ ანგელოზები [სასიხარულო ამბით]: «ეს არის თქვენი დღე, რომელიც აღთქმული გქონდათ [ალლაჰისგან]».

იმ დღეს დავგრაგნით ზეცას ისე, როგორც გრაგნილებს წიგნისათვის. როგორც შევქმენით პირველი ქმნილება, ასევე აღვადგენთ მას [ადამიანს] ხელახლა, ჩვენი მხრიდან მიცემული აღთქმისამებრ.

და უკვე ჩავწერეთ ჩვენ წერილებში [ყოველ წიგნში, რომელიც ადამიანებისთვის იქნა გარდმოვლენილი] შეხსენების შემდეგ [დედა-წიგნში, რომელიც ალლაჰთან იმყოფება], რომ მიწას დაიმკვიდრებენ ჩემი მართალი მონები.

ჭეშმარიტად, ამაში [ყურანში] უდავოდ არის გზავნილი თაყვანისმცემელი ხალხისათვის [ვინც თაყვანს სცემენ ალლაჰს].

და ჩვენ გამოგგზავნეთ შენ [ო, მუჰამმად] მხოლოდ წყალობად სამყაროთათვის.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ჭეშმარიტად, ჩემთან მოდის ღვთიური გამოცხადება, რომ თქვენი ღმერთი ერთადერთი ღმერთია (და ეს არის ალლაჰი]. ნუთუ არ იქნებით მორჩილნი მისი?»

ხოლო თუ ისინი ზურგს შეაქცევენ [ალლაჰის მორჩილებას], მაშინ უთხარი მათ: «მე გადმოგეცით შეტყობინება [ის, რაც ალლაჰმა მიბრძანა] თანასწორად. და მე არ ვიცი ახლოა თუ შორს ის, რაც თქვენ აღგეთქვათ [სასჯელი]».

ჭეშმარიტად, მან [ალლაჰმა] იცის ხმამაღლა ნათქვამი [სიტყვები] და იცის ისიც, რასაც გულში მალავთ.

და მე არ ვიცი, შესაძლოა ეს გამოცდაა [სასჯელის დაგვიანება, რასაც ასე ჩქარობთ] თქვენთვის და სარგებლობა განსაზღვრულ დრომდე.

თქვა [შუამავალმა]: «უფალო ჩემო! განსაჯე ჭეშმარიტებით [ჩვენსა და ურწმუნოებს შორის]. და ჩვენი უფალი — მოწყალეა, რომლისგანაც ვითხოვთ დახმარებას ყველაფრის წინააღმდეგ, რასაც თქვენ, (ო, ურწმუნოებო), ცრუდ მიაწერთ».