Sura Yunus — Werset 78

Znaczenie słów:

• لِتَلْفِتَنَا – abyś odwrócił nas, odciągnął nas.
• الْكِبْرِيَاءُ – wielkość, władza, panowanie.
• بِمُؤْمِنِينَ – wierzącymi, uznającymi waszą prawdę.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Faraon i jego możni odpowiedzieli Mojżeszowi (niech będzie z nim pokój): „Czy przybyłeś do nas, aby odwrócić nas od tego, co zastaliśmy u naszych ojców — od czczenia bożków i oddawania czci komukolwiek poza Allahem — i abyście wy obaj (ty i twój brat Aaron) zdobyli władzę i panowanie na ziemi Egiptu? My nie uwierzymy wam i nie uznamy, że zostaliście posłani jako prorocy, abyśmy czcili jedynie Allaha, który nie ma partnera w swojej władzy”.

Ich słowa ukazują głęboko zakorzenioną dumę i przywiązanie do tradycji przodków, nawet jeśli była ona błędna. Nie chcieli porzucić swoich zwyczajów, obawiając się utraty pozycji społecznej i wpływów. Oskarżyli Mojżesza i Aarona o dążenie do władzy, aby zdyskredytować ich w oczach ludu. W rzeczywistości to oni trzymali się władzy i nie chcieli jej utracić, a ich oskarżenia były jedynie próbą obrony swoich przywilejów.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed ślepym naśladowaniem przodków – człowiek powinien kierować się prawdą i dowodami, a nie jedynie tradycją odziedziczoną po przodkach, jeśli jest ona sprzeczna z objawieniem Bożym.
2. Cierpliwość proroków wobec oskarżeń – Mojżesz i Aaron zostali fałszywie oskarżeni o dążenie do władzy, lecz nie zniechęciło ich to do głoszenia prawdy. To uczy nas, że głosiciele dobra muszą być wytrwali mimo oszczerstw.
3. Prawdziwa wielkość należy do Allaha – ci, którzy odrzucają prawdę, często obawiają się utraty swojej pozycji. Jednak prawdziwa chwała i władza są w rękach Allaha, a nie ludzi.
4. Wiara wymaga pokory – odrzucenie prawdy z powodu dumy i przywiązania do świata jest przyczyną zguby. Natomiast przyjęcie prawdy z pokorą prowadzi do zbawienia i szczęścia w obu światach.
5. Zachęta do refleksji nad własnym postępowaniem – werset skłania nas do pytania: czy podążamy za prawdą, nawet jeśli wymaga to porzucenia starych przyzwyczajeń, czy też trwamy przy błędach tylko dlatego, że odziedziczyliśmy je po przodkach?