Surja Junus — Ajet 78

Kuptimet e fjalëve:

• لِتَلْفِتَنَا: të na kthesh e të na largosh.
• الْكِبْرِيَاءُ: madhështia, pushteti dhe sundimi.
• بِمُؤْمِنِينَ: besimtarë, pranues të vërtetës.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) erdhi te Faraoni dhe paria e tij me mrekullitë e qarta, ata iu përgjigjën me arrogancë dhe mendjemadhësi, duke i thënë: "A erdhe ti, o Musa, që të na largosh nga ajo rrugë që i gjetëm të parët tanë, duke adhuruar idhujt, dhe që pushteti dhe madhështia në tokën e Egjiptit t'i takojnë ty dhe vëllait tënd Harunit? Ne kurrsesi nuk do t'ju besojmë juve të dyve se jeni të dërguar nga Zoti, dhe nuk do t'ju pranojmë thirrjen tuaj."

Ata e refuzuan të vërtetën jo sepse kishin argumente, por sepse ishin të lidhur pas traditës së të parëve të tyre dhe kishin frikë se do t'u humbiste pushteti e pozita. Ata e konsideruan besimin në Zotin Një si kërcënim për interesat e tyre të ulëta, prandaj u përgjigjën me mohim dhe kokëfortësi, pa u ndalur fare të mendonin për mrekullitë që panë me sytë e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu duhet t'i japë përparësi së vërtetës mbi traditat e trashëguara nga të parët, sepse e vërteta është më e lartë se çdo zakon apo zakon i vjetër, edhe nëse është i përhapur.
2. Arroganca dhe frika nga humbja e pushtetit janë pengesa të mëdha për pranimin e besimit të drejtë; prandaj besimtari duhet ta pastrojë zemrën nga këto sëmundje.
3. Thirrësit e së vërtetës duhet të jenë të durueshëm përballë përgjigjeve të ashpra dhe fjalëve fyese, ashtu siç bëri Musai (paqja qoftë mbi të) me Faraonin.
4. Islami e fton njeriun që ta përdorë mendjen dhe të mos ndjekë verbërisht rrugën e të parëve, sepse Zoti e ka nderuar njeriun me mendje për të dalluar të vërtetën nga e pavërteta.