Сураи Йунус — Оят 82

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Юҳиққу»: яъне собит мекунад, устувор мегардонад ва ғолиб месозад.

— «ал-Ҳаққ»: ростӣ, ҳақиқат ва он чизе ки аз ҷониби Худо омадааст.

— «Бикалимотиҳӣ»: бо суханон ва фармонҳои Худо, ки қазои қадарӣ ва шариатии Ӯро дар бар мегиранд.

— «ал-Мужримун»: гунаҳкорон, яъне касоне ки бо куфру исён аз ҳад гузаштаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки Ҳақро — яъне он рисолату даъватеро, ки паёмбар бо он омадааст — собит ва пирӯз мегардонад ва онро бар ботил ғолиб месозад. Ин собиткунӣ ва пирӯзӣ бо калимаҳои Худо ба амал меояд; яъне бо фармону қазои қадарии Ӯ ва бо далелу бурҳонҳои равшани шариатии Ӯ, ки ҳақро тақвият ва ботилро аз байн мебаранд. Ин ҳақ ғолиб мешавад, ҳарчанд гунаҳкорон ва кофирон аз мисли оли Фиръавн инро нахоҳанд ва бад мебинанд. Нафрати онҳо ҳеҷ гуна зарар ба Ҳақ намерасонад ва аз пирӯзии он монеъ намегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Худо Ҳақро ҳамеша пирӯз мегардонад, ҳарчанд душманон нахоҳанд; ин ба дили муъмин оромиш ва умед мебахшад.

— Калимаҳои Худо — ҳам қазои қадарӣ ва ҳам далелҳои шариатӣ — сарчашмаи собитӣ ва пирӯзии Ҳақанд; пас бояд ба Қуръон ва суннат такя кунем.

— Муқовимати гунаҳкорон ва кофирон бар зидди Ҳақ бенатиҷа аст; ин дарс аст, ки аз роҳи ботил дурӣ ҷӯем.

— Ислом дини Ҳақ аст ва Худо худ нигаҳбони он аст; ҳар кас ба он пайванд шавад, дар паноҳи қудрати Худо қарор мегирад.

— Қуръон каломи Худост, ки ҳақро равшан ва ботилро ошкор месозад; пас хондани он ва амал ба он роҳи наҷот аст.