Сураи Худ — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ»: худро зиёнкор карданд, яъне сармояи асосии худ — имон ва ҳаёти абадиро аз даст доданд.

— «ضَلَّ»: гум шуд, нест гардид, аз даст рафт.

— «يَفْتَرُونَ»: дурӯғ мебофтанд, аз худ месохтанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки бо куфру ширки худ ба худ зиён расониданд. Онҳо дар дунё ба ҷои парастиши Худои ягона, бутҳо ва шариконеро парастиш мекарданд, ки худ аз худ сохта буданд ва гумон мекарданд, ки инҳо дар рӯзи қиёмат барояшон шафоат мекунанд. Аммо дар он рӯз ҳеҷ яке аз он шарикон ва шафоатгарони сохтаи онҳо пайдо намешавад ва аз назарашон гум мешавад. Онҳо сармояи асосии худ — имон ва амали солеҳро аз даст дода, ба ҳалокат расиданд. Ҳамин тавр, он чиро ки ба Худо дурӯғ мебастанд ва ба он умедвор буданд, ҳама аз байн рафт ва онҳо дар зиёни ошкор ва абадӣ монданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ширк ва парастиши ғайри Худо сабаби зиёни бузург ва аз даст додани худи инсон мегардад.

— Вақте ки инсон ба ғайри Худо такя мекунад ва ба онҳо умед мебандад, дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кадоме аз онҳо ба ӯ кӯмак намекунад ва аз назараш гум мешаванд.

— Ин оят моро ба сӯи ихлос ва парастиши танҳо Худои ягона ҳидоят мекунад, то сармояи асосии худ — имонро аз даст надиҳем.

— Ҳар кас бояд бидонад, ки неъматҳои ҳақиқӣ ва сармояи абадӣ танҳо дар роҳи Худо ва пайравии Паёмбар (с) аст.