Surat Hud — Ayat 70

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• نَكِرَهُمْ (nakirahum): ora seneng, nggrundel, lan nganggep aneh marang tingkahe para tamu.
• أَوْجَسَ (awjasa): nyimpen ing njero ati, ngrasakake samar-samar.
• خِيفَةً (khīfah): rasa wedi, kuwatir.
• لَا تَصِلُ إِلَيْهِ: ora tekan marang panganan (pedhet panggang) kang disuguhake.

2) Katrangané ayat:

Nalika Nabi Ibrahim alaihissalam nyuguhake dhaharan marang para tamune awujud pedhet panggang, dheweke nggatekake yen tangan-tangané para tamu iku ora nganti marang dhaharan mau, lan ora mangan sethithik wae. Iki dadi tandha kang ora lumrah, amarga tamu lumrahe mangan apa kang disuguhake. Mula Nabi Ibrahim banjur rumangsa ora kepenak, nggrundel ing ati, lan wiwit tuwuh rasa wedi marang para tamu mau, amarga dheweke ora ngerti sapa sejatine tamu-tamu iku.

Bareng para malaikat mau ngerti yen Nabi Ibrahim lagi kuwatir lan wedi, banjur padha ngomong: "Aja wedi, dhuh Ibrahim. Saktemene awake dhewe iki para malaikat kang diutus dening Allah, ora arep gawe ala marang kowe. Awake dhewe iki diutus marang kaumé Nabi Luth, kanggo nindakake paukuman saka Allah marang wong-wong kang wis kafir lan nglakoni piala."

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita yen para tamu iku duwe hak kang kudu diajèni lan dipenuhi, lan Nabi Ibrahim wis nuduhake tuladha kepiye carane ngurmati tamu kanthi nyuguhake panganan kang paling apik.
• Kita uga dielingake yen rasa wedi iku lumrah tumrap manungsa, nanging kita kudu eling yen Allah iku tansah njaga lan paring tentrem marang para kekasihe.
• Para malaikat iku makhluk Allah kang tansah manut marang dhawuhe, lan kedadeyan iki nuduhake yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Adil, kang bakal maringi paukuman marang wong-wong kang nglakoni dosa gedhe.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam, amarga Islam mulangake babagan pakurmatan marang tamu, kejujuran, lan tawakal marang Allah ing saben kahanan.