Сураи Худ — Оят 73

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَتَعْجَبِينَ: оё дар тааҷҷуб мемонӣ? Ин калима ба зани мухотиб (Сора) ишора мекунад.
• أَمْرِ اللَّهِ: фармон ва қазои Худо, яъне тақдири Ӯ.
• رَحْمَتُ اللَّهِ: раҳмати Худо, ки неъматҳои Ӯро дар бар мегирад.
• بَرَكَاتُهُ: баракатҳои Ӯ, яъне афзунӣ ва хайри фаровон.
• أَهْلَ الْبَيْتِ: аҳли хона, ки дар ин ҷо ба хонадони Иброҳим (а) ишора дорад.
• حَمِيدٌ: ситоишшуда, ки дар сифатҳо ва амалҳояш маҳмуд аст.
• مَجِيدٌ: бузургвор ва олимақом.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ба Сора, ҳангоме ки вай аз хабардиҳӣ дар бораи таваллуди фарзанд дар синни пирӣ тааҷҷуб кард, гуфтанд: «Оё аз фармон ва қазои Худо тааҷҷуб мекунӣ? Ҳол он ки чунин чизе барои Худои тавоно ҳеҷ душвор нест. Раҳмат ва баракатҳои Худо бар шумо, эй аҳли хонадони Иброҳим, бод! Ҳамоно Ӯ дар сифатҳо ва амалҳояш ситоишшуда ва бузургвору олимақом аст.»

Дар ин оят фариштагон ба Сора ёдовар мешаванд, ки қудрати Худо бемаҳдуд аст ва таваллуди фарзанд аз волидони пир барои Ӯ корӣ осон аст. Онҳо инчунин ба хонадони Иброҳим (а) раҳмату баракати Худоро дуо мекунанд ва сифатҳои ҷалоли Худоро — ситоишшуда ва бузургвор будани Ӯро — баён менамоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бар ҳар чиз тавоност ва ҳеҷ чиз барои Ӯ душвор нест, ҳатто агар аз назари инсон ғайриимкон ба назар расад.
• Тааҷҷуб кардан аз қазои Худо ва раҳмати Ӯ нишонаи ғафлат аст; бояд ба қудрати бепоёни Ӯ бовар дошта бошем.
• Хонадони анбиё ва солеҳон ҷои раҳмату баракати Худоянд ва ин неъматест, ки бояд қадршиносӣ шавад.
• Худо ситоишшуда ва бузургвор аст; ҳамаи сифатҳои камол ба Ӯ тааллуқ доранд ва Ӯ сазовори ҳама гуна ситоиш аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ ба раҳмати Худо умедвор бошем ва аз неъматҳои Ӯ шукргузорӣ кунем.