Sure Yûsuf — Ayet 19

Kelime Anlamları:

• Seyyâre: Yolculuk eden kafile, kervan.
• Vârid: Suya gönderilen kişi, su getirmekle görevli kimse.
• Edlâ: Kovayı sarkıttı, saldı.
• Bidâa: Ticaret malı, satılmak üzere taşınan eşya.
• Esarrû: Gizlediler, sakladılar.

Tefsir:

Bu âyet, Hz. Yûsuf'un kuyuya atılmasından sonra yaşananları anlatır. Kardeşleri onu kuyuya attıktan sonra oradan uzaklaşmışlardı. Bir süre sonra yoldan geçen bir kervan, o bölgeye konakladı. Susuzluklarını gidermek için içlerinden birini su getirmek üzere gönderdiler. O kişi kuyuya vardı ve kovasını sarkıttı. İşte o anda Allah'ın koruması altındaki Yûsuf, kovaya tutundu. Suyu çeken adam, kovasını yukarı çektiğinde karşısında güzel yüzlü, nurlu bir genç gördü. Sevinçle "Müjde! Bu bir çocuk!" diye haykırdı. Bu, onun için büyük bir kazançtı; çünkü o dönemde köle ticareti yaygındı ve böyle bir genç, iyi bir fiyata satılabilirdi.

Ancak adam ve arkadaşları, bu buldukları "hazineyi" diğer kervan üyelerinden gizlediler. Onlara, "Bu, bizim ticaret için yanımızda taşıdığımız bir maldır" diyerek Yûsuf'u bir meta gibi gösterdiler. Oysa Allah, onların kalplerinden geçen her şeyi, Yûsuf'a yapacakları her muameleyi, kuracakları her tuzağı en ince ayrıntısına kadar biliyordu. Hiçbir şey O'na gizli değildir.

Bu kıssada ne büyük hikmetler vardır! Bir çocuk, kendi öz kardeşleri tarafından kuyuya atılmıştı; ama Allah, onu kuyudan çıkaranları vesile kılarak yeni bir hayata hazırlıyordu. Zulüm, geçici bir imtihandır; ama Allah'ın yardımı, sabredenleri asla yalnız bırakmaz. Ey iman edenler! Siz de zorluklarla karşılaştığınızda bilin ki, Allah'ın kurtuluş kapıları her zaman açıktır. Yûsuf'un başına gelenler, bir müminin asla ümitsizliğe kapılmaması gerektiğini öğretir. Karanlık bir kuyu bile, Allah'ın izniyle aydınlık bir saraya dönüşebilir. Önemli olan, Allah'a olan güveni ve teslimiyeti kaybetmemektir. Bu kıssa, aynı zamanda dünya hayatının geçici menfaatlerine aldanmamayı, asıl olanın Allah'ın rızasını kazanmak olduğunu hatırlatır. Kervandakiler Yûsuf'u bir ticaret malı olarak gördüler; ama Allah, onu peygamberlikle şereflendirecekti. Demek ki insanların değer vermesi ya da vermemesi, Allah katındaki değeri değiştirmez. Mümin, her şartta izzetini ve onurunu korur; çünkü onun gerçek değeri, Allah'ın nazarındadır.