Сураи Йусуф — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

• Қамӣс: пероҳан, либосе, ки Юсуф (алайҳис-салом) мепӯшид.
• Қудда мин дубур: аз пушташ дарида шуда буд.
• Кайд: макр, ҳила, фиреб.
• Азим: бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Вақте ки шавҳари зан — азизи Миср — дид, ки пероҳани Юсуф аз пушташ дарида шудааст, ба бегуноҳии Юсуф бовар кард. Ӯ ба зани худ гуфт: «Ин туҳмате, ки ту ба ин ҷавон задӣ, аз ҳилаву макри шумо занон аст. Ҳақиқатан, макри шумо занон бузург аст».

Яъне, азиз фаҳмид, ки агар Юсуф қасди бад дошта бошад, пероҳан аз пеш дарида мешуд, на аз пуш. Пас, даридани пероҳан аз пуш далели он аст, ки Юсуф гуноҳкор нест ва ӯ худро аз зан ҳимоя кардааст. Азиз инро фаҳмид ва ба занаш гуфт, ки ин туҳмату фиреб аз ҷумлаи макру ҳилаи занон аст ва макри онҳо бузург аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Адолат ва ҳақиқатҷӯӣ: Ин оят нишон медиҳад, ки бояд ҳақиқатро ҷустуҷӯ кард ва ба далелҳо такя намуд, на ба гуфтаҳои беасос. Азиз бо дидани пероҳани дарида фаҳмид, ки Юсуф бегуноҳ аст.
• Ҳифзи номус ва покдоманӣ: Юсуф (алайҳис-салом) бо покдоманӣ ва тақво худро аз гуноҳ нигоҳ дошт ва Худованд ӯро аз туҳмат пок кард. Ин барои ҳамаи мусулмонон ибрат аст, ки покдоманӣ ва тарси Худо роҳи наҷот аст.
• Огоҳӣ аз макру ҳила: Оят моро огоҳ мекунад, ки макру ҳила метавонад аз ҳар ҷониб бошад ва бояд ҳушёр бошем. Ҳамзамон, ин набояд боиси бадгумонӣ ба ҳамаи занон шавад, балки бояд ба адолат ва инсоф рафтор кунем.
• Қудрати Худованд дар ошкор кардани ҳақиқат: Худованд тавонист бо як воситаи оддӣ — пероҳани дарида — бегуноҳии Юсуфро исбот кунад. Ин нишон медиҳад, ки Худо ҳамеша ҳақиқатро ошкор мекунад ва ситамгаронро расво месозад.
• Сабре ва таваккул: Юсуф (алайҳис-салом) дар ҳамаи озмоишҳо сабр кард ва ба Худо таваккул намуд. Ин ба мусулмонон таълим медиҳад, ки дар сахтиҳо сабр кунанд ва ба Худованд умедвор бошанд.

Ин оят даъват мекунад, ки мусулмонон ба адолат, покдоманӣ ва ростқавлӣ пайравӣ кунанд ва аз макру фиреб дур бошанд. Ҳамчунин, ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби ҳидоят ва адолат аст ва ҳамаи мусулмонон бояд аз он ибрат гиранд.