Сураи Йусуф — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَمِيصُهُ: куртаи ӯ.
• قُدَّ: дарида шуд, чок шуд.
• دُبُرٍ: қафо, пушти сар.
• فَكَذَبَتْ: пас дуруғ гуфт (зан).
• الصَّادِقِينَ: ростгӯён.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони он касест, ки барои равшан кардани ҳақиқат маслиҳат дод. Вай гуфт: агар куртаи Юсуф аз қафо чок шуда бошад, ин нишонаи он аст, ки зан дуруғ мегӯяд ва Юсуф рост мегӯяд. Зеро агар зан ӯро даъват карда бошад ва Юсуф аз дасти вай гурехта бошад, вай аз ақиб ӯро таъқиб карда, куртаашро кашидааст ва он аз қафо чок шудааст. Пас дар ин сурат зан дар даъвои худ дуруғгӯ аст ва Юсуф аз ростгӯён аст дар он чи гуфт, ки вай ӯро ба гуноҳ даъват кардааст ва ӯ рад кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ба оқибатнигарӣ ва далелҳои ақлӣ аҳамияти калон медиҳад; пеш аз ҳукм баровардан бояд ҳақиқат тавассути нишонаҳо равшан шавад.
• Аз он омӯхтан мумкин аст, ки бегуноҳӣ ва ростгӯӣ дар ниҳоят ошкор мешавад, ҳатто агар касе ба туҳмат дучор шавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар мусофират ва ҳолатҳои душвор бояд боадлу инсоф рафтор кунем ва ба суханони як тараф фавран бовар накунем.
• Қуръон ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад ва ин дилҳоро ба ислом ҷалб менамояд, зеро ислом дини ҳақиқат ва адолат аст.