Сураи Йусуф — Оят 85

1. Маънои калимаҳои душвор:

• تَاللَّهِ: қасами худо, яъне «ба Худо қасам».
• تَفْتَأُ: маънояш «ҳамоно бозмеистӣ», «ҳаргиз қатъ намекунӣ». Дар ин ҷо бо «не»-и пинҳонӣ меояд: «ҳаргиз бознамеистӣ».
• حَرَضًا: маънояш «фарсуда», «бемор ва заифшуда», яъне касе ки аз бисёр ғаму андӯҳ қуввааш тамом шудааст.
• الْهَالِكِينَ: маънояш «ҳалокшавандагон», «мирандагон».

1. Тафсири оят:

Фарзандони Яъқуб ба падари худ гуфтанд: «Ба Худо қасам, эй падари мо, ту ҳаргиз аз ёди Юсуф даст намекашӣ ва пайваста ӯро ба ёд меорӣ ва барояш ғам мехӯрӣ. Ин ғаму андӯҳи ту он қадар давом мекунад, ки ё аз беморӣ ва фарсудагӣ тамоман заиф мешавӣ ва ба ҳалокат наздик мегардӣ, ё воқеан ҳалок мешавӣ ва аз миёни зиндаҳо меравӣ». Онҳо бо ин суханон мехостанд падари худро тасаллӣ диҳанд ва аз ғами азими фарзандаш Юсуф боздоранд, то ки саломатии ӯ ба хатар наафтад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки муҳаббати падар ба фарзанд ва ғами ҷудоӣ аз ӯ то чӣ андоза амиқ ва табиӣ аст.
• Сабре, ки Яъқуб (алайҳис-салом) дар ғами фарзандаш нишон дод, намунаи олии сабру таваккул ба Худост ва моро ба сӯи пуртоқатӣ дар сахтиҳо ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро таълим медиҳад, ки ғами зиёд ва андӯҳи бепоён метавонад ба саломатии инсон зарар расонад, бинобар ин бояд дар ҳар ҳол ба Худо таваккул кунем ва аз шикебе даст накашем.
• Қуръони Карим ҳатто ҳолатҳои равонӣ ва эҳсосии инсонро бо нозукии бузург баён мекунад, ки ин далели раҳмат ва ҳикмати Худованд дар ин китоби муқаддас аст.
• Ин оят моро ба он ташвиқ мекунад, ки ба падару модар ва аҳли оила эҳтиром гузорем ва дар вақти ғаму ранҷи онҳо бо суханони некӯ тасаллӣ диҳем, то ки дилҳояшон ором ёбад ва ба Худо наздиктар шаванд.