سورت رعد — آیت 26

د کلمو معناګانې:

• يَبْسُطُ: پراخوي، زیاتوي.
• وَيَقْدِرُ: تنګوي، کمزوری کوي.
• فَرِحُوا: خوښ شول، ډېر خوشحاله شول.
• مَتَاعٌ: لنډه ګټه، هغه څه چې په لنډ وخت کې ترې خوند اخیستل کېږي او بیا ختمېږي.

تفسیر:

الله تعالیٰ په خپل حکمت سره چا ته چې وغواړي رزق پراخوي او چا ته چې وغواړي یې تنګوي. دا پراخوالی یا تنګوالی د الله له خوا د بندګانو د ازمایښت لپاره وي، نه دا چې پراخ رزق د خوشبختۍ یا د الله د محبت نښه وي، او نه تنګ رزق د بدبختۍ یا د الله د ناراضۍ نښه. کافران او ناپوه خلک په دنیوي ژوند باندې ډېر خوشحاله کېږي او همدلته مطمئن کېږي، خو دوی باید پوه شي چې دا دنیوي ژوند د آخرت په پرتله ډېر لږ او لنډ شی دی. لکه څنګه چې یو مسافر په لاره کې یو څه وخت استراحت کوي او بیا خپل سفر ته دوام ورکوي، همداسې دنیا د آخرت په پرتله یو لنډ مهال دی چې ژر ختمېږي او له منځه ځي. نو عاقل باید په دې لنډ ژوند کې د تلپاتې آخرت لپاره عمل وکړي، نه دا چې په دنیا باندې مغرور شي او آخرت هېر کړي.

فايدې:

1. رزق پراخول یا تنګول یوازې د الله په لاس کې دي، نو بندګان باید له الله څخه وغواړي او په هغه باندې توکل وکړي.
2. دنیوي شتمني او پراخ رزق د عزت او خوشبختۍ معیار نه دی؛ ډېر وخت الله تعالیٰ کافرانو ته زیات مال ورکوي ځکه چې دوی یې په دنیا کې ډوب کړي او له آخرته یې غافل کړي.
3. مؤمن باید په دنیا باندې ډېر خوشحاله نه شي، بلکې د آخرت لپاره یې عمل کړي، ځکه چې دنیا لنډه او فاني ده.
4. د دنیا په پرتله د آخرت ژوند تلپاتې او غوره دی، نو عاقل انسان باید د تلپاتې ژوند لپاره کوښښ وکړي، نه د فاني ژوند لپاره.