Surja Er-Ra'd — Ajet 26

Kuptimet e fjalëve:

• "Jebsutu" (يَبْسُطُ): e zgjeron, e shton, e bën të bollshme.
• "Rrizkun" (الرِّزْق): furnizimin, pasurinë, të mirat materiale.
• "Jekdiru" (يَقْدِرُ): e ngushton, e pakëson, ia bën të vështirë.
• "Meta'" (مَتَاع): send që përdoret për një kohë të shkurtër dhe pastaj zhduket, kënaqësi e përkohshme.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar është i Vetmi që i jep furnizim të bollshëm kujt të dojë nga robërit e Tij dhe ia ngushton atë kujt të dojë. Kjo bëhet sipas urtësisë dhe drejtësisë së Tij absolute – jo domosdoshmërisht që ai që ka shumë pasuri është i nderuar tek Allahu, as që ai që ka pak është i përbuzur. Zgjerimi i furnizimit nuk është shenjë e dashurisë së Allahut për robin, as ngushtimi i tij nuk është shenjë e urrejtjes së Tij. Ndonjëherë Allahu i jep pasuri jobesimtarit për ta shkatërruar atë nëpërmjet saj, ndërsa besimtarit ia ngushton furnizimin për ta shpërblyer më shumë në jetën tjetër.

Pastaj Allahu i qorton jobesimtarët që u gëzuan me jetën e kësaj bote dhe u kënaqën me të, duke u mbështetur vetëm në të mirat materiale. Ata u gëzuan me gëzimin e arrogancës dhe harresës, jo me gëzimin e falënderimit për mirësitë e Allahut. Por jeta e kësaj bote, sado e madhe që të jetë, në krahasim me jetën e përjetshme të ahiretit, nuk është gjë tjetër veçse një kënaqësi e vogël dhe e shkurtër që shuhet shpejt dhe zhduket, ndërsa ahireti është jeta e vërtetë dhe e përhershme.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Të mësojmë se furnizimi është vetëm në duart e Allahut – Ai e jep atë sipas urtësisë së Tij, prandaj duhet t'i drejtohemi Atij me lutje dhe varësi, e jo të lodhemi duke u mbështetur te njerëzit.
2. Të kuptojmë se pasuria nuk është shenjë e nderimit tek Allahu, as varfëria shenjë e përbuzjes; kështu nuk mashtrohemi nga pasuria e të tjerëve dhe nuk e nënçmojmë veten për shkak të varfërisë.
3. Të mos e lidhim zemrën me kënaqësitë e kësaj bote që zhduken, por ta përgatisim veten për jetën e përjetshme, sepse ajo është jeta e vërtetë dhe e qëndrueshme.
4. Të jemi falënderues për çdo mirësi që na ka dhënë Allahu, qoftë e madhe apo e vogël, dhe të mos e përdorim pasurinë për t'u treguar arrogantë, por për t'i shërbyer fesë dhe njerëzimit.