Сураи Ибрахим — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• وَاسْتَفْتَحُوا: аз Аллоҳ таоло дархост карданд, ки ба онҳо ёрӣ диҳад ва миёни онҳо ва душманонашон ҳукм кунад.
• خَابَ: зиён кард, ноком шуд, умедаш барбод рафт.
• جَبَّار: мутакаббире, ки мардумро ба хоҳиши худ маҷбур мекунад ва ба ҳақ итоат намекунад.
• عَنِيد: саркаше, ки аз ҳақ рӯй мегардонад ва ба он гардан намегузорад.

1. Тафсири оят:

Паёмбарон аз Парвардигори худ ёрӣ ва пирӯзӣ талаб карданд ва аз Ӯ хостанд, ки миёни онҳо ва қавмашон ба ҳақ ҳукм намояд. Аллоҳ таоло дуои онҳоро қабул кард ва ба онҳо нусрат ато намуд. Дар натиҷа ҳар мутакаббири саркаш, ки ҳақро қабул намекард ва ба он гардан намегузошт, зиёнкор ва ноком гардид. Ин мутакаббирон мардумро ба хоҳиши худ маҷбур мекарданд ва ҳатто вақте ҳақ барояшон равшан мешуд, аз пайравӣ аз он сар мекашиданд. Пас онҳо дар дунё ва охират аз раҳмати Аллоҳ маҳрум шуданд ва ба ҳалокат расиданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки дар вақти дучор шудан ба зулм ва душворӣ ба Аллоҳ таоло дуо кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, зеро Ӯ дуои бандагони содиқро қабул мекунад.
• Мутакаббӣ ва саркашӣ дар баробари ҳақ сабаби нокомӣ ва зиён аст; ҳар кас ба ҳақ гардан нагузорад, оқибат хор ва зиёнкор мешавад.
• Ин оят моро ба фурӯтанӣ ва қабули ҳақ даъват мекунад, то аз ҳалокати мутакаббирон наҷот ёбем.
• Аллоҳ таоло ҳамеша паёмбарон ва бандагони солеҳро нусрат медиҳад ва ҳақро пирӯз мегардонад, гарчанде мутакаббирон ба он саркашӣ кунанд.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар роҳи ҳақ собитқадам бошем, ёрии Аллоҳ бо мост ва душманони ҳақ ноком хоҳанд шуд.