Сураи Ибрахим — Оят 35

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَإِذْ: ва ба ёд ор.
• اجْعَلْ: гардон, қарор деҳ.
• آمِنًا: бехатар, дар амон.
• وَاجْنُبْنِي: ва маро дур кун, аз ман дур гардон.
• الأَصْنَامَ: буту пайкарҳои сохташуда, ки мардум онҳоро мепарастиданд.

1. Тафсири оят:

Ва ба ёд ор, эй Паёмбар, он вақтро, ки Иброҳим пас аз он ки писари худ Исмоил ва модари ӯ Ҳоҷарро дар водии Макка ҷойгин кард, ба Парвардигори худ дуо карда гуфт: «Эй Парвардигоро, ин шаҳрро — яъне Маккаро — шаҳри бехатар гардон, то дар он хун рехта нашавад ва ба касе зулм нарасад, ва маро ва фарзандони маро аз парастиши бутҳо дур гардон».

Иброҳим (алайҳис-салом) дар ин дуо ду чизи муҳимро талаб кард: якум, амнияту осоиши ин сарзаминро, ки мардум дар он дар амон зиндагӣ кунанд; дуюм, ҳифзи худ ва фарзандони худ аз шалгар шудан ба парастиши бутҳо, ки бузургтарин хатари гумроҳӣ аст. Ин дуо нишон медиҳад, ки Иброҳим на танҳо барои некии дунёи фарзандони худ, балки пеш аз ҳама барои покии эътиқод ва дурии онҳо аз ширку бутпарастӣ ғамхорӣ мекард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки барои амнияту осоиши ҷойи зист ва шаҳрҳои худ дуо кунем, зеро амният неъмати бузурги Худост.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи падари ғамхор аст, ки барои фарзандони худ на танҳо молу дунё, балки покии дину эътиқодро талаб кард.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки хатари бузургтарин барои инсон ширку бутпарастӣ ва дур шудан аз роҳи Худост, бинобар ин бояд ҳамеша аз он ба Худо паноҳ барем.
• Дуои анбиё намунаи дуои воқеӣ ва самимӣ аст; мо низ бояд бо ихлос ва умед ба Худо дуо кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳифзи насл ва фарзандон аз гумроҳӣ аз муҳимтарин вазифаҳои волидон аст ва бояд барои он аз Худо ёрӣ талаб кунем.