Сураи Аль-Хиджр — Оят 18

1. Шарҳи калимаҳои душворфаҳм:

— «إِلَّا»: ба маънои «ба ҷуз» ва «магар».

— «اسْتَرَقَ السَّمْعَ»: дуздидани гӯш кардан, яъне пинҳонӣ ва дуздона гӯш кардани сухан.

— «فَأَتْبَعَهُ»: пас аз ӯ рафт ва ба ӯ расид.

— «شِهَابٌ»: оташпора ё ситораи дурахшон.

— «مُبِينٌ»: ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи ҷиннҳо ва шаётин аст, ки аз шунидани хабари осмон маҳрум гардидаанд. Дар ояти пеш аз ин гуфта шудааст, ки онҳо аз гӯш кардани суханони олами боло (фариштагон) дур карда шудаанд. Аммо дар ин оят истисно карда мешавад, ки баъзе аз шаётин метавонанд ба таври дуздона ва пинҳонӣ каме аз суханони фариштагонро гӯш кунанд. Вақте ки онҳо чунин мекунанд, ситораи дурахшон ва ошкор онҳоро таъқиб мекунад ва месӯзонад.

Ин оят нишон медиҳад, ки олами ғайб ва осмонҳо аз дастрасии шаётин комилан муҳофизат шудааст. Ҳатто агар яке аз онҳо кӯшиш кунад, ки чизе аз хабари осмонро дуздона бишнавад, фавран бо ситораи сӯзон ҳалок мегардад. Ин амр ҳикмати илоҳӣ ва ҳифзи ваҳйро нишон медиҳад, то ки хабари осмон ба замин омехта нашавад ва ба мардум ба таври нодуруст нарасад.

1. Фавойиди ин оят:

— Ин оят қудрати бепоёни Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ осмонҳоро аз дахолати шаётин ҳифз мекунад.

— Мусулмонон бояд бовар дошта бошанд, ки Қуръон ва ваҳй аз ҳар гуна таҳриф ва дахолати беруна комилан маҳфузанд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба олами ғайб бо эҳтиром ва таслим муносибат кунем ва аз кӯшиши донистани чизҳое, ки ба мо дахл надоранд, худдорӣ намоем.

— Инчунин ин оят собит мекунад, ки Худованд ҳақиқатро аз ботил ҷудо мекунад ва ҳар кӯшиши дуздона барои ба даст овардани хабари осмон бесамар ва нобудшаванда аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба илми Худо ва ҳикмати Ӯ бовар кунем ва бидонем, ки ҳама чиз дар назди Ӯ ченак ва ҳудуд дорад.