Сураи Аль-Хиджр — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَحْشُرُهُمْ»: ҷамъ меоварад онҳоро, гирд меорад ҳамаро.

— «حَكِيمٌ»: донои бо ҳикмат, ки ҳар корро ба ҷои худ мегузорад.

— «عَلِيمٌ»: донои ба ҳар чиз, ки ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — ҳамаи онҳоро дар рӯзи қиёмат гирд меоварад, то ҳисобу ҷазо диҳад. Ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад: некӯкоронро бо некиашон ва бадкоронро бо бадиашон. Ҳамоно Ӯ дар тадбиру корҳояш донои бо ҳикмат аст ва ба ҳама чиз огоҳ аст; ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад ва ҳеҷ амалеро фаромӯш намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят боварии мусулмонро ба адлу инсофи Худованд дар рӯзи қиёмат мустаҳкам месозад, ки ҳеҷ амал бе ҷазо намемонад.

— Худованд Ҳаким ва Олим аст; ин ба банда умед мебахшад, ки адолати Ӯ комил аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

— Ёдоварии ҳашр ва ҳисоб боиси он мегардад, ки инсон дар дунё некӯкор бошад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят дилро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Худованди доно ва бо ҳикмат бандагонашро беҳуда наофаридааст ва ҳамаро ба сӯи адлу ростӣ ҳидоят мекунад.