Сураи Аль-Хиджр — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْمُسْتَقْدِمِينَ»: пешгузаштагон, яъне касоне ки пештар офарида шудаанд ё пештар аз дунё гузаштаанд.

— «الْمُسْتَأْخِرِينَ»: баъдгузаштагон, яъне касоне ки баъдтар меоянд ва то рӯзи қиёмат зиндагӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо қасами таъкид мекунад, ки ҳамаи наслҳои инсонро — ҳам онҳоеро, ки пештар офарида шудаанд ва ҳам онҳоеро, ки баъдтар меоянд — ба илми худ иҳота кардааст. Ӯ медонад, ки кӣ пеш аз кӣ ба дунё омадааст ва кӣ баъд аз кӣ меояд, кӣ пештар аз дунё мегузарад ва кӣ дертар. Аз замони фурӯд овардани Одам (алайҳис-салом) ба замин то рӯзи қиёмат ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон нест. Ҳамаи одамон дар назди Худо ҳозиранд ва ҳар як амали онҳо сабт шудааст, то ки ҳар кас мувофиқи амали худ подош ё ҷазо гирад. Ин оят нишон медиҳад, ки илми Худо гузашта, ҳозира ва ояндаро фаро гирифтааст ва ҳеҷ чиз аз доираи дониши Ӯ берун нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят боварии моро ба дониши беканори Худо мустаҳкам мекунад ва моро водор месозад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Ӯ ҳис кунем.

— Ҳар кас медонад, ки Худо ӯро мешиносад ва амалашро мебинад, бинобар ин ба некӣ майл мекунад ва аз бадӣ дур мешавад.

— Ин оят тасаллибахш аст барои онҳое, ки ҳис мекунанд фаромӯш шудаанд: Худо ҳамаро дар ҳар замон ва ҳар ҷо ба ёд дорад.

— Қуръон бо чунин оятҳо моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳамаи мо ба сӯи Худо бармегардем, пас бояд барои рӯзи қиёмат тайёрӣ бинанд.

— Ин оят моро ба ваҳдати инсоният ҳидоят мекунад: ҳамаи наслҳо — пешиниён ва охирин — дар назди Худо баробаранд ва танҳо тақво меъёри бартарӣ аст.