Сураи Аль-Хиджр — Оят 4

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَهْلَكْنَا»: ҳалок кардем, нест кардем.

— «قَرْيَةٍ»: шаҳр ё деҳа, ки мардуми он ҷо зиндагӣ мекунанд.

— «كِتَابٌ مَّعْلُومٌ»: вақти муайян ва сабтшуда, яъне аҷали маълум.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ҳеҷ шаҳр ё деҳаеро ҳалок накардаем, магар он ки барои ҳалокати он вақти муайян ва аҷали маълум дар илми Мо сабт шудааст. Яъне ҳеҷ уммате пеш аз расидани вақти муқарраршудааш нест намешавад ва аз он вақт дер ҳам намемонад. Ин оят посухест ба онон, ки бо талаби шитоби азоб ва ҳалокат, паёмбари Худоро (с) дурӯғ мебароварданд. Худованд ба онҳо мефаҳмонад, ки ҳалокат қонуну аҷали худро дорад ва ҳар чиз дар назди Ӯ бо ҳисобу китоби дақиқ аст. Ҳамин тавр, ҳеҷ қавме бе сабаб ва бе ҳикмат ҳалок намешавад ва ҳеҷ кас аз аҷали худ пеш ё дер намеафтад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳама чиз дар дасти Худованд аст ва ҳар ҳодиса вақти муайяни худро дорад.

— Сабреро таълим медиҳад, ки ҳангоми дучор шудан ба сахтиҳо ва таҳдидҳои душманон бояд ба ҳикмати Худо таваккал кунем.

— Моро бовар мекунонад, ки адлу ҳикмати Худованд комил аст ва ҳеҷ ситам ва беадолатӣ дар корҳои Ӯ нест.

— Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки аз гуноҳу зулм дурӣ ҷӯяд, зеро ҳар қавми золим аҷали худро дорад ва аз азоби Худо гурехтан мумкин нест.

— Ҳамчунин моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад, то ки дар ҳаёти дунё ва охират комёб шавем.