Сураи Аль-Хиджр — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَّا»: ба ҷуз, ғайр аз.

— «إِبْلِيسَ»: номи махлуқе аз ҷинниён, ки аз фармони Аллоҳ саркашӣ кард.

— «أَبَىٰ»: саркашӣ кард, рад кард, нахост.

— «السَّاجِدِينَ»: саҷдакунандагон, яъне онҳое ки барои Одам саҷда карданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ ба фариштагон фармон дод, ки барои Одам саҷда кунанд, ҳамаи онҳо ин фармонро иҷро карданд ва ҳеҷ яке саркашӣ накард. Аммо Иблис, ки дар миёни фариштагон буд, вале аз ҷинси онҳо набуд, аз ин фармон сар кашид ва нахост, ки бо саҷдакунандагон ҳамроҳ шавад. Ӯ ба ҷои итоат, кибру ғурурро пеша кард ва аз саҷда барои Одам худдорӣ намуд. Ин саркашии ӯ на танҳо як амали нофармонӣ, балки изҳори кибр нисбат ба фармони Парвардигор буд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Итоат ба фармони Аллоҳ бояд бе тардид ва бе кибр бошад; фариштагон намунаи итоати комил ҳастанд.

— Кибр ва ғурур метавонад инсонро аз роҳи ҳақ дур кунад, ҳатто агар ӯ дар миёни некӯкорon бошад.

— Набояд бо аҳли итоат ва некӯкорon мухолифат кард; ҳамроҳ шудан бо солеҳон сабаби саодат аст.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки амалҳои некӯ бояд бо ихлос ва итоат иҷро шаванд, на бо кибру худписандӣ.

— Ислом дини фурӯтанӣ ва итоат аст, ва ҳар касе ки ба ин роҳ қадам гузорад, дар дунё ва охират сарфароз мегардад.