Suurah Al-Hijr — Aayad 30

Macnaha ereyada:

• فَسَجَدَ: way sujuudeen, oo sujuud ayay u sameeyeen.
• كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ: dhammaantood, oo midna kama reebnaan; waxaana lagu xoojiyay laba xoogin oo tilmaamaya in dhammaan malaa'igtu ay sujuudeen, iyadoo aan wax laga reebin.

Tafsiirka:

Marka Eebe uu amray malaa'igta inay u sujuudaan Aadam, waxay oggolaadeen amarkii Eebe oo dhammaantood way sujuudeen, midna kama hor imaanin amarka Eebe mana ka gaabin. Sujuuddoodu waxay ahayd sujuud sharaf iyo dheeh, ma ahan sujuud caabudid, maxaa yeelay sujuudda caabudidda waxay u gaar tahay Eebe oo keliya. Laakiin Ibliis oo ka mid ahaa jinniga wuu diiday inuu sujuudo, isagoo isla weynayn oo ku faanay asalkiisa, sidaa darteed wuxuu noqday ka mid ah kuwa gaaloobay oo Eebe amarkiisa ka baxay.

Faa'iidooyin laga qaadan karo aayadda:

1. Addeecista amarka Eebe: Malaa'igtu waxay inoo tusaale u tahay sida loo addeeco amarka Eebe si degdeg ah oo dhamaystiran, iyagoon wax ka weydiinin ama hakad gelin.
2. Dhamaystirka addeecidda: Eebe wuxuu ku xoojiyay aayadda laba erey oo tilmaamaya dhammaantood, taas oo muujinaysa in addeecidda Eebe ay tahay mid guud oo aan wax laga reebin.
3. Feejignaanta kibirka: Ibliis wuxuu ku hungoobay kibir iyo isla weyni, taas oo keentay inuu ka baxo naxariista Eebe. Tan waxay ina baraysaa in aan ka fogaanno kibirka oo aan isku hoosaysiinno Eebe.
4. Wanaagga sujuudda: Sujuuddu waa darajo sare oo Eebe uu ku sharfay malaa'igta, waxayna ina xusuusinaysaa in aan ku dhawaanahno Eebe marka aan sujuudda u sameyno.
5. Imaanka iyo addeecidda: Aayaddu waxay xoojinaysaa in imaanku uu yahay addeecid dhamaystiran oo Eebe, isla markaana ay tahay mid keenta naxariis iyo darajooyin sare oo Eebe agtiisa ah.