Сураи Аль-Хиджр — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَنظِرْنِي»: Пас маро мӯҳлат деҳ, яъне аҷаламро ба таъхир андоз ва маро зинда нигоҳ дор.

— «يُبْعَثُونَ»: Онҳо барангехта мешаванд, яъне рӯзе, ки бандагони Худо аз қабрҳо зинда карда шуда, барои ҳисоб бардошта мешаванд.

1. Тафсири оят:

Иблис ба Парвардигори худ муроҷиат карда гуфт: «Эй Парвардигоро! Маро то он рӯзе, ки бандагони Худо аз қабрҳо зинда карда шуда, барои ҳисобу китоб бардошта мешаванд, яъне то рӯзи қиёмат мӯҳлат деҳ ва маро намон, то зинда бимонам». Вай ин хоҳишро кард, ки намирад ва то он замон дар дунё боқӣ монад. Ин хоҳиши Иблис на барои некӣ ва тавба буд, балки барои он буд, ки то дами охир бандагони Худоро гумроҳ кунад ва онҳоро аз роҳи рост боздорад. Худованди мутаъол ин хоҳиши ӯро қабул кард ва ба ӯ мӯҳлат дод, то ҳикмати худ ба амал ояд ва бандагони солеҳ аз васвасаи ӯ озмуда шаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душмани ошкори инсон, Иблис, ба қудрати Худованд эътироф мекунад ва аз Ӯ мӯҳлат мепурсад; пас бандагони Худо бояд бештар ба Парвардигори худ таваккул кунанд.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки Иблис то рӯзи қиёмат зинда аст ва пайваста кӯшиш мекунад, ки моро гумроҳ кунад; бинобар ин бояд ҳамеша ҳушёр бошем ва ба Худо паноҳ барем.

— Дар он тасаллӣ аст, ки ҳар чизе бо иҷозати Худованд аст; ҳеҷ кас наметавонад берун аз иродаи Ӯ коре кунад.

— Оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва барангехта шудан аз қабрҳо меорад, ки ин боиси бедор шудани дилҳо ва омодагӣ барои ҳисобу китоб мегардад.

— Ин ҳама боиси он мешавад, ки инсон ба неъматҳои Ислом ва Қуръон арҷ гузорад, зеро Қуръон роҳи наҷот аз васвасаи шайтон ва расидан ба саодати ҷовидонро нишон медиҳад.