Сураи Аль-Хиджр — Оят 35

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «اللَّعْنَة»: дур кардан аз раҳмати Худо ва берун кардан аз ҳар некӣ.

— «يَوْمِ الدِّين»: рӯзи қиёмат, ки рӯзи ҳисобу ҷазо аст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Иблис гуфт, ки аз Ҷаннат берун шав, зеро ту аз ҳар некӣ дур карда шудаӣ. Ба дурустӣ, ки бар ту лаънат ва дурӣ аз раҳмати Ман то рӯзи қиёмат боқӣ мемонад. Ин лаънат дар осмонҳо ва замин бар ӯ навишта шудааст ва то рӯзи ҳисобу ҷазо идома хоҳад ёфт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва кибр нисбат ба фармони Худо оқибати бад дорад ва ба дурӣ аз раҳмати Ӯ мерасонад.

— Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

— Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу ҷазост ва ҳеҷ чиз аз назди Худо пинҳон намемонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз кибру ҳасад ва саркашӣ дурӣ ҷӯем ва ба тоъати Худо рӯй орем.

— Раҳмати Худо барои бандагони фармонбардор наздик аст ва бояд ҳамеша ба Ӯ умедвор бошем.