Сураи Аль-Хиджр — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «نَصَبٌ» — маънои он дар ин ҷо «машаққат, хастагӣ ва ранҷу таъб» аст.
• «مُخْرَجِينَ» — «берун кардашудагон» аст, яъне аз он ҷой берун нахоҳанд шуд.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пешина сухан аз ҷаннат ва неъматҳои он буд, ки барои парҳезгорон омода шудааст. Дар ин оят Худованд ду хислати муҳими неъматҳои ҷаннатро баён мекунад:

Аввал ин ки дар ҷаннат ҳеҷ гуна машаққат, хастагӣ ва ранҷу таъб ба онҳо намерасад. Ҳар чӣ мехоҳанд, бе заҳмат ва бе дард ба даст меояд. На кор кардан онҳоро хаста мекунад, на ҳаёт дар он ҷо дилгиркунанда аст. Ин неъмати бузург аст, зеро дар дунё ҳатто хушбахттарин одамон ҳам аз хастагӣ ва машаққат эмин нестанд.

Дуюм ин ки онҳо аз ҷаннат ҳеҷ гоҳ берун карда намешаванд. Ин неъмат абадӣ аст ва поён надорад. Агар неъмат бо вуҷуди бузург буданаш фонии мебуд, комил намешуд; аммо Худованд онро бо абадият комил гардонидааст. Пас онҳо дар он ҷо ҳамеша хоҳанд монд, на аз он берун мешаванд ва на аз неъматҳои он маҳрум мегарданд.

Ҳамин тавр, ин оят ба парҳезгорон мужда медиҳад, ки дар ҷаннат ҳаёти онҳо аз ҳар гуна ранҷу машаққат пок аст ва он ҷойгоҳи ҷовидонаи онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ҷаннат ҷойи оромии комил аст: на дард, на хастагӣ, на ғам ва на машаққат.
• Неъматҳои ҷаннат абадӣ ҳастанд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва аз байн намераванд.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи охират мекашад ва нишон медиҳад, ки меҳнати кӯтоҳи дунё барои оромии ҷовидонаи охират арзанда аст.
• Қуръон китоби раҳмат ва умед аст: Худованд бандагони некро на танҳо аз азоб эмин медорад, балки ба онҳо оромии ҷовидона ва неъмати бепоён ато мекунад.
• Ин оят моро ба тақво ва амали солеҳ ташвиқ мекунад, то ки сазовори ин неъматҳои бузург гардем.