Сураи Аль-Хиджр — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «أُمَّةٍ»: гурӯҳе аз мардум, ки дар як замон ва бо як ҳолат зиндагӣ мекунанд.

— «أَجَلَهَا»: мӯҳлати муайяншуда ва вақти муқарраргардидаи онҳо.

— «تَسْبِقُ»: пеш меафтад, пештар меояд.

— «يَسْتَأْخِرُونَ»: дер мекунанд, ба таъхир меафканд.

1. Тафсири оят:

Ҳеҷ уммате аз мӯҳлати муайяншудаи худ пеш намеафтад ва наметавонад онро пештар биёрад, ва ҳамчунин аз он дер намекунад ва наметавонад онро ба таъхир андозад. Ҳар уммате вақти муайяне дорад, ки на пеш аз он ҳалок мешавад ва на баъд аз он. Ин оят ба золимон огоҳӣ медиҳад, ки ба онҳо мӯҳлат дода шудааст, то тавба кунанд, вале ин мӯҳлат абадӣ нест; вақте ки аҷали онҳо расад, на як лаҳза пеш ва на як лаҳза дер мешавад. Пас набояд ба неъмати мӯҳлат ва фурсати додашуда фирефта шаванд ва гумон кунанд, ки азоб ба онҳо намерасад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳама чиз дар дасти Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад вақти муайяншударо тағйир диҳад.

— Мӯҳлати додашуда ба инсон фурсат аст, то тавба кунад ва ба сӯи Худо баргардад, на далели бехатарӣ аз азоб.

— Ин оят инсонро ба ҳисобгирӣ ва омодагӣ барои охират ҳидоят мекунад, зеро ҳар лаҳза метавонад вақти муқарраршуда расад.

— Дар он тасаллӣ барои муъминон аст, ки золимон ҳамеша дар ҷаҳон нахоҳанд монд ва адолати Худо ҳатман иҷро мешавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз шитоб дар ҳукм кардан худдорӣ намоем, зеро ҳар чиз вақти худро дорад.