Сураи Аль-Хиджр — Оят 78

1. Маънои калимаҳо:

— «Асҳобу-л-Айка»: сокинони сарзамине, ки дарахтони анбӯҳ ва боғҳои зич дошт; онҳо қавми Шуайб (алайҳис-салом) буданд.

— «Ла-золимин»: яқинан ситамгарон буданд; яъне бо куфру дурӯғ баровардани паёмбарашон ба худ ситам карданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки сокинони он сарзамини пурдарахт — қавми Шуайб (алайҳис-салом) — низ ситамгарон буданд. Онҳо ба Худои ягона имон наоварданд ва паёмбари худ Шуайбро дурӯғгӯ шумурданд. Барои ҳамин куфру саркашӣ онҳо ба худ ситам карданд ва сазовори азоб гардиданд. Худо онҳоро бо азоби рӯзи соябон (азоби абри сояафкан) ҳалок кард. Ин ҳодиса тасдиқи он аст, ки ҳар уммате, ки паёмбари худро дурӯғгӯ шуморад, оқибати бад хоҳад дошт. Ҳамчунин дар оятҳои наздик ба ин зикр шудааст, ки хонаҳои қавми Лут ва қавми Шуайб дар роҳи равшане қарор доштанд, то мардум ҳангоми сафар аз он ҷо гузашта, аз сарнаҷоми онҳо ибрат гиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд аз ҳалокати умматҳои гузашта ибрат гирад ва ба Худо имон оварад.

— Дурӯғ баровардани паёмбарон ва саркашӣ аз даъвати онҳо сабаби ҳалокат ва хорӣ мегардад.

— Худованд одил аст; Ӯ ситамгаронро ҳатман ҷазо медиҳад, ҳарчанд муддате ба онҳо мӯҳлат диҳад.

— Қиссаҳои қуръонӣ танҳо хабар нестанд, балки дарсҳои бузурги ҳаётӣ барои инсоният мебошанд.

— Ин оят бори дигар исбот мекунад, ки Қуръон каломи Худои доност ва ҳақиқати таърихро дақиқ баён менамояд, ки ин моро ба сӯи имон ва итоат ба Худо ҳидоят мекунад.