Сураи Аль-Хиджр — Оят 79

1. Маъонии калимаҳо:

— «فَانتَقَمْنَا»: яъне интиқом гирифтем, ҷазо додем.

— «مِنْهُمْ»: аз онҳо, яъне аз қавми золим.

— «وَإِنَّهُمَا»: ва ҳақиқатан он ду (ду макон/ду қавм).

— «لَبِإِمَامٍ»: ҳатман дар роҳи намоён, дар сари роҳи возеҳ.

— «مُّبِينٍ»: равшан, ошкор, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавмҳои гузашта ба куфру зулм идома карданд, Аллоҳ таоло аз онҳо интиқом гирифт ва онҳоро ба азоб ҳалок сохт. Ду макони машҳур — қарияи қавми Лут ва маскани асҳоби Айка (қавми Шуайб) — дар сари роҳи равшане қарор доранд, ки мардум ҳангоми сафар аз он ҷо мегузаранд ва метавонанд ибрат гиранд. Ин оят нишон медиҳад, ки сарнавишти онҳо пинҳон нест, балки осори онҳо барои ҳама возеҳ аст, то одамон аз анҷоми зулму куфр огоҳ шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Аллоҳ одил аст ва золимонро беҷазо намегузорад.

— Осори гузаштагон дарси ибрат аст барои мо.

— Роҳи ҳақ равшан аст; касе ки бихоҳад, метавонад аз нишонаҳо панд гирад.

— Имон ва тақво сабаби наҷот аст, ва куфру зулм ба ҳалокат мебарад.

— Қуръон ҳақоиқро бо далелҳои возеҳ баён мекунад, то дилҳо ба сӯи ростӣ моил шаванд.