Сураи Аль-Хиджр — Оят 83

1. Маънои калимаҳо:

• الصَّيْحَةُ — овози сахт ва ҳалокатовар, ки барои азоб фиристода шуд.
• مُصْبِحِينَ — вақте ки субҳ дамид, яъне дар вақти субҳ.

1. Тафсири оят:

Пас онҳоро овози сахти азоб фаро гирифт, дар ҳоле ки онҳо субҳро пешвоз мегирифтанд. Ин азоб ба онҳо ногаҳонӣ расид ва ҳеҷ чиз натавонист онҳоро аз он бираҳонад — на молу сарвати бисёре, ки доштанд, на қалъаҳои мустаҳками кӯҳӣ, ки ба онҳо паноҳ мебурданд, ва на қуввату ҷоҳу манзалате, ки дар миёни мардум доштанд. Ҳамаи инҳо дар рӯзи фурӯ рафтани азоб бефоида буданд. Онҳо субҳро дар ҳолате пешвоз гирифтанд, ки азоб бар онҳо фурӯд омад ва онҳоро нест кард.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худованд ҳангоми фурӯд омадан ногаҳонӣ ва сахт аст ва ҳеҷ қуввате тавони муқобилат бо онро надорад.
• Молу сарват ва қалъаҳои мустаҳкам наметавонанд инсонро аз азоби Худо ҳифз кунанд, агар Худованд азобро бихоҳад.
• Инсон бояд ҳамеша омода бошад ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯяд, зеро азоб метавонад дар ҳар лаҳзае бирасад.
• Қудрати Худованд болотар аз ҳамаи қудратҳост ва ҳеҷ чиз аз доираи иродаи Ӯ берун нест.
• Ин оят сабақест барои мо, ки ба неъматҳои дунё мағрур нашавем ва ба Худованд тавба кунем ва ба Ӯ паноҳ барем.