Сураи Аль-Хиджр — Оят 84

1. Маънои калимаҳо:

• «أَغْنَىٰ»: фоида расонд, бениёз кард, аз бало наҷот дод.
• «مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ»: он чизҳое, ки онҳо ба даст меоварданд — аз молу сарват, қуввату неру, қалъаҳо ва иморатҳои мустаҳкам.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Солеҳ (алайҳис-салом) ба сахтӣ ва бераҳмӣ дучор шуданд ва аз ҳақ рӯй гардонданд, азоби Худо субҳгоҳон онҳоро фаро гирифт. Он гоҳ ҳеҷ чиз аз он чизҳое, ки онҳо дар дунё ҷамъ оварда буданд — аз молу давлат, аз қуввату неруи зоҳирӣ, аз қалъаҳои мустаҳкам дар кӯҳҳо ва аз шумораи зиёди одамон — натавонист онҳоро аз азоби Худованд нигоҳ дорад ва ба онҳо фоидае расонад. Ҳамаи он воситаҳо дар он лаҳзаи ҳалокат беарзиш ва беасар монданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу сарват, қудрату мақом ва иморатҳои мустаҳкам ҳаргиз наметавонанд инсонро аз азоби Худо ва фармони Ӯ наҷот диҳанд.
• Даъвати он аст, ки инсон ба ҷои такя ба воситаҳои дунёӣ, дили худро ба Худованд бибандад ва танҳо аз Ӯ ёрӣ пурсад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки неъматҳои дунё вақтинчанд ва ҳар он чизе, ки инсон меандӯзад, рӯзе аз дасташ меравад; пас бояд онро дар роҳи некӣ ва ризои Худо сарф кунад.
• Инчунин ин оят ба мусулмонӣ ва пайравӣ аз паёмҳои осмонӣ тарғиб мекунад, зеро танҳо роҳи ҳақ метавонад инсонро дар дунёву охират наҷот диҳад ва ба ӯ оромии ҳақиқӣ бибахшад.