Сураи Аль-Хиджр — Оят 82

1. Маънои калимаҳо:

— «يَنْحِتُونَ»: мекананд, мекандаанд, бо тешаву олоти кандакорӣ сангро метарошанд.

— «الْجِبَالِ»: кӯҳҳо.

— «بُيُوتًا»: хонаҳо.

— «آمِنِينَ»: дар амон, бехатар, аз харобӣ ва фурӯравии онҳо эмин.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз ҳоли қавми Самуд хабар медиҳад, ки онҳо дар кӯҳҳо бо тешаву олоти кандакорӣ сангҳоро метарошиданд ва барои худ хонаҳо месохтанд, то дар онҳо зиндагӣ кунанд. Онҳо дар ин хонаҳои сангӣ аз хароб шудан, фурӯ рехтан ва дигар осебҳо дар амон буданд. Ин амал нишонаи қудрати онҳо дар санъат ва меъморӣ буд, аммо онҳо бо вуҷуди ин неъматҳо аз ёд ва шукри Худо ғофил шуданд ва ба паёмбари худ имон наоварданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо ба бандагони худ қудрат ва имконият медиҳад, то корҳои бузург анҷом диҳанд, вале ин неъматҳо бояд ба шукр ва ибодат бошанд.

— Онҳо дар хонаҳои сангии худ аз осебҳои зоҳирӣ дар амон буданд, аммо аз азоби Худо ва ҳалокат дар амон набуданд, зеро амнияти ҳақиқӣ танҳо бо имон ва тақво ба даст меояд.

— Ин қиссаи қавми Самуд сабақест барои мо, ки қуввату санъат ва неъматҳои дунё набояд моро аз ёди Худо ва паёмбарон ғофил кунанд.

— Қуръон бо зикри ин ҳодисаҳо дилҳоро ба таваҷҷуҳ ба охират ва ҳисобот мекашад ва моро ба имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад.