Сураи Аль-Хиджр — Оят 92

1. Маънои калимаҳо:

— «فَوَرَبِّكَ»: Пас ба Парвардигори ту савганд.

— «لَنَسْأَلَنَّهُمْ»: Ҳатман ҳамаи онҳоро бозхост хоҳем кард.

— «أَجْمَعِينَ»: Ҳамагӣ, ҷумлаи онҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Парвардигории Паёмбар (с) савганд ёд мекунад, ки дар рӯзи қиёмат ҳамаи он касонеро, ки Қуръонро пора-пора карда, ба он имон наоварданд ва онро таҳриф намуданд, ҳатман бозхост мекунад. Ин бозхост барои саволу ҷавоб ва ҳисоб аст, то ҳар кас подоши аъмоли худро бинад. Ҳамчунин онҳо дар бораи парастиши бутҳо ва гуноҳҳое, ки дар дунё содир мекарданд, пурсида мешаванд. Ин оят боиси тарсу ҳарос ва огоҳист барои онҳое, ки бар аъмоли зишти худ истодагӣ мекунанд, то аз он даст кашанд ва ба роҳи рост баргарданд.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи одамон дар рӯзи қиёмат барои аъмоли худ ҷавобгар хоҳанд буд ва ҳеҷ кас аз ҳисоб фирор карда наметавонад.

— Савганди Худованд ба Парвардигории Паёмбар (с) азимат ва эътибори ин огоҳиро меафзояд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро эҳтиром намоем, онро таҳриф накунем ва ба он боварӣ дошта бошем.

— Огоҳии аз ҳисобу китоби рӯзи қиёмат инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва тарки гуноҳ ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худованд тавба кунем ва аз аъмоли бад даст кашем, зеро ҳамаи мо ба назди Ӯ бармегардем.