Sura An-Nahl — Werset 103

Znaczenie słów:

• „A'gamij" (أَعْجَمِيّ) – oznacza osobę, która nie mówi płynnie i poprawnie po arabsku, nawet jeśli jest Arabem; chodzi o kogoś, kto ma trudności z wysławianiem się lub mówi z obcym akcentem.
• „Yulhiduna" (يُلْحِدُونَ) – dosłownie oznacza „odchylają", a w tym kontekście chodzi o to, że przypisują i kierują swoje oskarżenia w stronę konkretnej osoby, wskazując na nią jako na rzekomego nauczyciela Proroka.
• „Mubin" (مُبِين) – oznacza jasny, oczywisty, wolny od jakiejkolwiek niejasności i dwuznaczności.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg – Wysławiony i Najwyższy – oznajmia, że doskonale wie, iż poganie z Mekki rozgłaszają oszczerstwo, mówiąc: „Tego, co przynosi Mahomet, uczy go zwykły człowiek". Wskazywali oni na pewnego cudzoziemca lub osobę, która miała kontakt z Prorokiem (niech Bóg go błogosławi i obdarzy pokojem), twierdząc, że to on jest źródłem treści Koranu.

Bóg natychmiast obala tę bezpodstawną plotkę, wskazując na jej wewnętrzną sprzeczność: język człowieka, któremu przypisują nauczanie Proroka, jest językiem obcym, niezrozumiałym i pozbawionym arabskiej elokwencji. Nie potrafi on mówić płynnie i poprawnie po arabsku. Tymczasem Koran objawiony został w języku arabskim, który jest szczytem jasności, piękna i precyzji. Jak zatem możliwe jest, aby człowiek, który nie włada biegle językiem arabskim, mógł być źródłem tak doskonałego, niepowtarzalnego tekstu, który zachwyca największych znawców arabszczyzny?

To dowód na to, że Koran nie może pochodzić od człowieka – ani od tego, na którego wskazują, ani od żadnego innego – lecz jest objawieniem od Boga, Wszechwiedzącego i Mądrego.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Boskie pochodzenie Koranu – niemożność przypisania Koranu człowiekowi, który nie włada biegle językiem arabskim, jest jednym z dowodów na to, że Koran jest słowem Boga, a nie wytworem ludzkiego umysłu.
2. Ochrona Proroka przed oszczerstwami – Bóg sam broni swojego Wysłannika przed fałszywymi oskarżeniami, co pokazuje, że prawda zawsze zwycięża, a kłamstwo zostaje obnażone.
3. Cud językowy Koranu – werset ten zwraca uwagę na niezwykłą elokwencję i jasność Koranu, która jest jednym z jego niepodważalnych cudów. Nawet najwięksi mistrzowie arabskiej poezji nie byli w stanie dorównać jego pięknu.
4. Nauka krytycznego myślenia – werset uczy nas, aby nie przyjmować plotek i oskarżeń bez zastanowienia, lecz analizować ich logiczną spójność. Wystarczyło jedno spojrzenie na sprzeczność w ich twierdzeniu, aby obnażyć fałsz.
5. Pocieszenie dla wierzących – gdy ktoś spotyka się z niesprawiedliwymi oskarżeniami, niech pamięta, że Bóg wie o wszystkim i w odpowiednim czasie obroni prawdę, tak jak obronił swojego Proroka.