Sure Nahl — Ayet 103

Kelime Anlamları:

• Yulhidûne ileyhi: Kendisine meylettikleri, işaret ettikleri kimse.
• A’cemî: Arapça olmayan, düzgün ve fasih konuşamayan, dili tutuk olan kimse.
• Mübîn: Apaçık, son derece açık ve anlaşılır.

Tefsir:

Allah Teâlâ, Peygamber Efendimiz’e (sallallahu aleyhi ve sellem) teselli ve delil olarak şöyle buyuruyor: “Andolsun ki onların, ‘Bunu ona bir insan öğretiyor’ dediklerini biliyoruz.” Evet, müşrikler, Kur’an’ın ilâhî bir kitap olduğunu kabullenemiyorlar ve bu büyük mucizeyi küçümsemek için iftira atıyorlardı. Onlara göre bu Kur’an’ı, Resûlullah’a bir beşer öğretiyordu. Oysa bu iddia, akıl ve mantık açısından ne kadar tutarsızdı!

Allah Teâlâ bu iftirayı çürütmek için en güzel delili sunuyor: “Kendisine nispet ettikleri kimsenin dili yabancıdır (A’cemîdir), bu Kur’an ise apaçık bir Arapça’dır.” Yani o kişi, Arapça’yı düzgün konuşamayan, dili tutuk bir yabancıdır. Böyle birinin, Arap dilinin en zirvesinde, belagat ve fesahatte eşsiz olan bu Kur’an’ı ortaya koyması nasıl mümkün olabilir? Bu, imkânsızın ta kendisidir.

Bu ayet, Kur’an’ın Allah kelâmı olduğunun apaçık bir delilidir. Çünkü Kur’an, öyle bir üslup ve belagat mucizesidir ki, ne o dönemin en meşhur hatipleri ne de sonraki asırlarda gelen tüm edipler onun benzerini getirebilmiştir. Bu, onun beşer sözü olmadığının en büyük kanıtıdır.

Sevgili kardeşim, bu ayet bize gösteriyor ki, hakikat her zaman delillerle desteklenir ve batıl iddialar er ya da geç çürümeye mahkûmdur. Müşriklerin iftiraları, bugün hâlâ Kur’an’ın ilâhî bir mucize olduğunu haykırmaktadır. Bizlere düşen, bu büyük nimetin kıymetini bilmek, Kur’an’ı okumak, anlamak ve hayatımıza tatbik etmektir. Çünkü Kur’an, kıyamete kadar bütün insanlığa hidayet rehberi olarak gönderilmiş, eşsiz bir kitaptır. Ona sarılan asla sapıtmaz, onu terk eden ise hüsrana uğrar. Allah hepimizi Kur’an’ın yolundan ayırmasın.