Surah An-Nahl — Aya 103

Ma’anonin Kalmomin:

• يُلْحِدُونَ: suna karkata zuwa ga wani, wato suna nuna alama zuwa ga wani mutum.
• أَعْجَمِيٌّ: wanda ba ya iya magana da Larabci da kyau, ko kuma ba shi da balaga a cikin harshen Larabci.
• مُبِينٌ: bayyananne, mai fito-na-fito da balaga.

Tafsirin Ayar:

Lalle ne Mun sani, ya Muhammad, cewa mushirikai na cewa: “Ba wani abu da yake koya wa Muhammadu wannan Alƙur’ani face wani ɗan Adam ne.” Amma Allah ya karyata wannan zarginsu, domin wannan mutumin da suke nuni zuwa gare shi cewa shi ne yake koya masa, harshensa ba Larabci ba ne mai kyau, kuma ba ya iya magana da Larabci mai balaga. To yaya zai iya koya wa Muhammadu wannan Alƙur’ani mai ban mamaki wanda yake cikin harshen Larabci bayyananne, mai fito-na-fito, mai iya magana mai ƙarfi da balaga? Wannan abu ne da hankali ba zai yarda da shi ba, domin wanda ba shi da iya magana da Larabci da kyau ba zai iya samar da irin wannan magana mai ban al’ajabi ba. Saboda haka, wannan zargi na mushirikai ƙarya ce da ba ta da tushe.

Fa’idojin Darasi:

1. Wannan ayar tana nuna wa annabi cewa Allah yana sane da abin da maƙiyansa ke cewa, don ya sami kwanciyar hankali, domin Allah ba zai bar shi ba.
2. Tana nuna cewa Alƙur’ani abin mu’ujiza ce ta har abada, wadda ba za ta iya zuwa da irinta ba, domin ta fito daga wurin Allah wanda ya halicci kome.
3. Tana koya mana cewa mu’ujizar annabi ba ta iya yin koyi da ita, kuma wannan yana ƙara tabbatar da gaskiyar manzancinsa.
4. Tana nuna cewa harshen Larabci yana da daraja mai girma, domin Allah ya zaɓe shi ya saukar da Alƙur’ani a cikinsa, wanda yake shi ne babban abin ban mamaki a cikin harshe.
5. Tana ƙarfafa muminai su riƙe Alƙur’ani da kuma koyon harshen Larabci don fahimtar addininsu da kyau.