Сураи Ан-Нахль — Оят 103

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَشَرٌ — инсон, одамӣ.
• لِسَانُ — забон, яъне забони гуфтор.
• يُلْحِدُونَ — майл мекунанд, ишора мекунанд.
• أَعْجَمِيٌّ — аҷамӣ, ғайриарабӣ, касе ки забонаш равшану фасеҳ нест.
• مُّبِينٌ — равшан, возеҳ, фасеҳ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло хабар медиҳад, ки Ӯ медонад, ки мушрикон мегӯянд: «Муҳаммадро ин Қуръонро як инсон таълим медиҳад, на аз ҷониби Аллоҳ». Ин гуфтори онҳо дурӯғ аст. Зеро забони он касе ки онҳо ба ӯ ишора мекунанд ва мегӯянд, ки гӯё вай ба Паёмбар таълим медиҳад, аҷамӣ ва нофасеҳ аст, ҳатто агар худи он шахс араб бошад ҳам, забонаш дар суханварӣ ва равшанӣ заиф аст. Аммо ин Қуръон бо забони арабии равшану фасеҳ ва дорои балоғати олӣ нозил шудааст. Пас чӣ гуна мумкин аст, ки Қуръон аз забони як аҷамӣ сарчашма гирифта бошад? Ин даъвои онҳо асос надорад ва ноҳақ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим каломи Аллоҳ аст ва аз ҷониби ягон инсон наомӯхта шудааст.
• Забони Қуръон арабӣ ва дар авҷи фасеҳӣ ва балоғат аст, ки ин худи далели мӯъҷиза будани он мебошад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвоҳои дурӯғи душманони ислом ҳамеша беасос будаанд ва Аллоҳ онҳоро рад мекунад.
• Қуръон барои ҳамаи мардум — араб ва аҷам — роҳнамо аст ва фаҳмидани он барои ҳар кас осон аст, агар бо дили пок гӯш кунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва бовар муносибат кунем ва аз он таълим гирем, зеро он сарчашмаи ҳидоят ва равшанӣ аст.