Сураи Ан-Нахль — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• يَدْعُونَ: даъват мекунанд, мепарастанд, мехонанд.
• مِن دُونِ اللَّهِ: ғайри Аллоҳ, ба ҷуз Аллоҳ.
• لَا يَخْلُقُونَ شَيْئًا: ҳеҷ чизро намеофаранд.
• وَهُمْ يُخْلَقُونَ: ва онҳо офарида мешаванд.

1. Тафсири оят:

Он бутҳо ва маъбудоне, ки мушрикон ба ҷуз Аллоҳ мепарастанд ва ба онҳо дуо мекунанд, ҳеҷ чизро намеофаранд, ҳатто агар хеле хурд бошад ҳам. Зеро онҳо худ махлуқ ҳастанд ва аз санг ва дигар чизҳо сохта шудаанд. Онҳоро худи инсонҳо бо дастҳои худ месозанд. Пас чӣ гуна метавонанд чизе биёфаранд ё ба касе фоида ё зиён расонанд? Чӣ гуна шахсе ба чунин маъбудон, ки худ офарида ва сохта шудаанд, дил мебандад ва онҳоро ба ҷои Аллоҳи Таъоло мепарастад? Ин амал ниҳоят беақлӣ ва нофаҳмист.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки танҳо Аллоҳи Таъоло Холиқ ва Офаридгор аст ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз ба ҷуз Ӯ қобилияти офаридан надорад.
• Ҳар чизе, ки ғайри Аллоҳ парастида мешавад, хоҳ бут бошад, хоҳ дигар чиз, худ махлуқ ва оҷиз аст ва наметавонад ба касе кӯмак кунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Аллоҳи Ягона ибодат кунем ва аз ширку бутпарастӣ дурӣ ҷӯем.
• Ақли солим ва фитрати пок ҳаргиз қабул намекунад, ки инсон ба чизе, ки худаш сохтааст, саҷда кунад ва онро ба ҷои Офаридгори ҳақиқӣ бипарастад.
• Ин оят даъвати бузург ба сӯи тавҳид аст ва моро ба сӯи парастиши Холиқи ҳақиқӣ, ки ҳама чизро аз нестӣ ба ҳастӣ овардааст, ҳидоят мекунад.