Сураи Ан-Нахль — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «تُسِرُّونَ»: чизҳоеро пинҳон медоред дар дилҳои худ.

— «تُعْلِنُونَ»: чизҳоеро ошкор месозед ва баён мекунед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ҳамаи аъмоли шуморо медонад, хоҳ он чи дар дилҳои худ пинҳон медоред ва хоҳ он чи ба дигарон ошкор месозед. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад — на эътиқодҳои ботинӣ ва на аъмоли зоҳирӣ. Ӯ бар ҳама чиз огоҳ аст ва ба зудӣ шуморо ба мувофиқи он чи кардаед, ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Аллоҳ ҳамеша назораткунанда аст ва ҳеҷ коре аз Ӯ пинҳон нест, бинобар ин бояд ҳам дар зоҳир ва ҳам дар ботин некӯкор бошем.

— Ин боварӣ ба он ки Аллоҳ ҳама чизро медонад, инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба некӣ ҳавасманд мегардонад.

— Донистани он ки ҳамаи аъмол сабт мешаванд ва ҷазо дода мешаванд, ба инсон умед ва тарсро дар дил ҷой медиҳад, ки ин сабаби ислоҳи нафс аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ихлос дар амал муҳим аст, зеро Аллоҳ ниятҳои пинҳониро низ медонад ва танҳо барои Ӯ бояд амал кунем.

— Ин боварӣ ба дониши бепоёни Аллоҳ моро ба сӯи адолат, ростқавлӣ ва покизагии дил ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати ба ислом ва Қуръонро зиёд мегардонад.