Сураи Аль-Исра — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• انظُرْ — бингар, андеша кун.
• فَضَّلْنَا — бартарӣ додем, афзалият бахшидем.
• دَرَجَاتٍ — дараҷаҳо, мартабаҳо.
• تَفْضِيلًا — бартарӣ додан, афзалият бахшидан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки бингар ва андеша кун, ки чӣ гуна Мо баъзе одамонро дар ин дунё бар баъзе дигарон бартарӣ додем — дар ризқу рӯзӣ, дар мартабаву мақом ва дар амалу кор. Баъзеҳо сарватманд ва баъзеҳо камбағал ҳастанд, баъзеҳо соҳиби мартабаи баланд ва баъзеҳо поинтаранд. Ин тафовут ҳикмати Худованд аст ва озмоишест барои бандагон.

Сипас Худованд мефармояд, ки ҳақиқатан охират дараҷаҳои бузургтар ва бартарии бузургтар дорад. Яъне неъматҳо ва мартабаҳое, ки дар охират барои мӯъминон омода шудаанд, аз ҳар чизе, ки дар ин дунё вуҷуд дорад, бамаротиб бузургтаранд. Дар охират тафовути байни аҳли биҳишт ва аҳли дӯзах, инчунин дараҷаҳои гуногуни биҳишт ва даракаҳои гуногуни дӯзах хеле бузургтар аст аз тафовуте, ки дар дунё мебинем. Пас мӯъмин бояд барои охират талош кунад ва онро бар дунё афзал донад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба тафовутҳои дунёӣ бо чашми ибрат нагирем ва бидонем, ки ин ҳама ҳикмати Худованд аст.
• Мӯъмин бояд ҳадафи асосии худро охират қарор диҳад, зеро неъматҳои охират аз неъматҳои дунё бамаротиб бузургтаранд.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас дар охират мувофиқи амалаш мартабаи худро хоҳад ёфт ва адолати Худованд комил аст.
• Дунёи фонӣ набояд моро аз талош барои охирати боқӣ ғофил кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки қаноатманд бошем ва ба он чизе, ки Худованд ба мо додааст, розӣ шавем, зеро ҳар тафовуте ҳикмате дорад.