Sura Al-Isra — Werset 47

Znaczenie słów:

• najwā – tajna narada, szeptanie między sobą.
• masḥūr – człowiek zaczarowany, dotknięty urokiem (czarami), któremu czary pomieszały rozum i mowę.

Tafsir (wyjaśnienie):

My, Allah, wiemy najlepiej, z jaką intencją i w jakim celu słuchają ciebie (o Mahomecie) przywódcy Kurajszytów, gdy recytujesz Koran. Ich słuchanie nie wynika z pragnienia prawdy i chęci wskazania drogi, lecz z kpiny, lekceważenia i chęci znalezienia pretekstu do odrzucenia twojego wezwania. Wiemy również doskonale, co szepczą między sobą, gdy zbierają się na tajne narady, i znamy ich złe zamiary oraz to, co ukrywają w sercach. Wtedy to ci, którzy wyrządzili krzywdę samym sobie przez swoje niewierzenie, mówią do ludzi: „Wy nie podążacie za nikim innym, jak tylko za człowiekiem zaczarowanym, któremu czary pomieszały rozum i wypaczyły mowę". W ten sposób próbują odwieść ludzi od wiary i ośmieszyć Proroka, porównując jego słowa do słów człowieka dotkniętego obłędem.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Allah zna wszystkie intencje i ukryte myśli swoich stworzeń – nic nie jest przed Nim zakryte, zarówno jawne czyny, jak i tajne narady. To napełnia serce wierzącego pokorą i świadomością, że Bóg zawsze go widzi i słyszy.
2. Prorocy i ludzie wzywający do prawdy muszą być cierpliwi wobec krzywd i oszczerstw ze strony niewierzących, ponieważ takie zachowanie było udziałem najlepszych z ludzi – wysłanników Boga.
3. Odrzucenie prawdy przez ludzi nie wynika z jej słabości, lecz z choroby ich serc i złych intencji – dlatego wierzący nie powinien zwątpić w słuszność swojej drogi, gdy spotyka się z krytyką i kpiną.
4. Islam uczy nas, abyśmy oceniali słowa i czyny ludzi na podstawie ich intencji, a nie tylko pozorów – to podstawa sprawiedliwego osądu i mądrego postępowania.
5. Werset ten ukazuje, jak wielkim zaszczytem jest bycie posłańcem Boga – nawet jeśli ludzie go obrażają i oczerniają, Allah zna jego prawdę i wynagrodzi go w najpiękniejszy sposób.