سوره اسراء — آیه 47

معانی کلمات:

• نَجْوَىٰ: گفتگوی پنهانی و محرمانه (در اینجا به معنای گروهی که با یکدیگر نجوا میکنند).
• مَسْحُورًا: کسی که عقلش بر اثر سحر و جادو زایل یا مختل شده باشد.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به پیامبرش دلداری میدهد و میفرماید که ما به خوبی میدانیم که مشرکان و سران قریش با چه نیت و انگیزهای به قرآن گوش میدهند. آنان برای هدایت و پذیرش حق به سخنان تو گوش نمیدهند، بلکه با قصد تمسخر، استهزا و یافتن بهانهای برای ردّ دعوت تو این کار را میکنند. خداوند از نجوا و گفتگوهای پنهانی آنان نیز آگاه است؛ زمانی که ستمگران به پیروان خود میگویند: «شما جز از مردی که سحر شده و عقلش را از دست داده است، پیروی نمیکنید.» آنان با این سخن، دعوت پیامبر را ناشی از دیوانگی و سحر معرفی میکردند تا مردم را از پذیرش حق بازدارند، در حالی که خود میدانستند او صادق و راستگوست.

فواید و درسهای آیه:

1. علم بیپایان خداوند: خداوند از نیتها و انگیزههای درونی انسانها آگاه است و هیچ گفتار پنهانی یا نجوایی از او پوشیده نیست؛ بنابراین مؤمن باید همواره مراقب اعمال و نیات خود باشد.
2. آرامش برای مؤمنان: وقتی بدانیم خداوند از توطئههای دشمنان آگاه است و آنها را زیر نظر دارد، دلهایمان آرام میگیرد و در برابر تهمتها و سخنان ناروا صبور میشویم.
3. پندار باطل دشمنان: دشمنان حق برای تضعیف دعوت، به بهانههای واهی مانند سحر و دیوانگی متوسل میشوند، اما این سخنان نه تنها حقیقت را تغییر نمیدهد، بلکه رسوایی خود آنان را به همراه دارد.
4. پایداری در راه حق: پیامبران و پیروانشان همواره با چنین اتهاماتی روبهرو بودهاند؛ پس مؤمنان باید با استقامت و توکل بر خدا، راه خود را ادامه دهند و از دشمنیها نهراسند.