Suurah Al-Israa — Aayad 67

Macnaha Erayada:

• الضُّرّ (Darr): Dhibka iyo walbahaarka, gaar ahaan cabsida quusashada iyo halista badda.
• ضَلَّ (Dal): Way lumiyeen, way ka dhintay xusuusta, ama way ka qarsoomeen.
• تَدْعُونَ (Tadcoona): Waxa aad caabuddaan oo aad baryataan.
• أَعْرَضْتُمْ (Aradtum): Way ka jeesateen, way ka tagteen.
• كَفُورًا (Kafuura): Aad u diidbadan nicmada, oon mahadnaqin.

Tafsirka (Fasirka) Aayadda:

Marka dhibka iyo cabsida badda idin ku dhaco, idinkoo ku sugnaa halista quusashada iyo halaagga, waxa xusuustaada ka lumaya waxa aad caabudan jirteen oo idinka soo hadhay Eebe, waxaadna xusuusanaysaan oo keliya Eebaha awoodda badan. Waxaad isaga keliya u baryaysaan inuu idin badbaadiyo, isagoon la wadaagin cid kale. Marka Eebe idin badbaadiyo oo idin gaadhsiiyo berriga, waxaad isla markiiba ka jeesataan iimaanka iyo caabudaadda Eebe keliya, waxaadna ku noqotaan caabudaadda sanamyada iyo shurakada. Tan waxay muujinaysaa jaahilnimada dadka iyo diidmada nicmada, maxaa yeelay dadku waa jahow badan oo aan u mahadnaqin Eebe nicmadiisa, waxayna illoobaan dhibkii iyo cabsidii markay nabadgalaan.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Isku halleynta Eebe keliya waa asalka iimaanka: Marka dhibku ku yimaado, qalbiga runta ahi wuxuu xusuustaa Eebe keliya, maadaama ay caddeyso inaan cid kale waxba tarayn. Sidaa darteed, waa in aan Eebe keliya caabudnaa marka nabad iyo dhibba, ee aanan ku ekaan keliya xilliga baahida.
2. Nicmada Eebe waa in la xusuustaa oo la mahadnaqaa: Badbaadada badda waa nicmo wayn, laakiin dadku waxay badanaa illoobaan mahadnaqda markay nabadgalaan. Waa in aan ka digtoonaanaynaa inaan noqonno kuwa Eebe ku xusuusta dhibka oo ku illooba nicmada.
3. Dadku waa jahow badan oo diidbadan: Aayaddu waxay noo sheegaysaa in dadku yahay mid u janjeedha diidmada nicmada iyo illoowga Eebe, marka waa in aan ku dadaalnaa inaan ka soo horjeedno dabeecaddan anagoo ah kuwa Eebe ku xusuusta oo u mahadnaqa oo caabuda wakhti kasta.