Сураи Аль-Исра — Оят 82

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «نُنَزِّلُ»: мефурӯфиристем, яъне ба тадриҷ ба воситаи ваҳй нозил мекунем.

— «شِفَاءٌ»: шифо, сиҳатӣ — ҳам шифои дилҳо аз бемориҳои маънавӣ ва ҳам шифои баданҳо бо воситаи қироат ва дуо.

— «رَحْمَةٌ»: раҳмат, марҳамат — сабаби некӣ ва файз.

— «الظَّالِمِينَ»: ситамгарон, яъне кофирон ва онҳое, ки бо инкор ва саркашӣ бар худ ситам мекунанд.

— «خَسَارًا»: зиён, талафот — камшавӣ дар ҳақ ва неъмат.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо аз ин Қуръони бузург он чиро нозил мекунем, ки барои дилҳо шифост — аз бемориҳое чун шак, дуруӣ, ҷаҳолат ва гумроҳӣ, ва низ барои баданҳо шифост, агар бо он қироат ва дуо карда шавад. Ҳамчунин ин Қуръон барои муъминон раҳмат аст, зеро онҳо ба он имон меоранд ва ба он амал мекунанд, ва ин сабаби расидан ба раҳмати Худо ва некбахтӣ мегардад. Аммо кофирон ва ситамгаронро ин Қуръон ҷуз зиён ва талафот намеафзояд; чунки онҳо онро инкор мекунанд, аз он рӯй мегардонанд ва такзиб менамоянд, ва шунидани он ғазаби онҳоро зиёд мекунад ва дар куфру гумроҳӣ бештар фурӯ мераванд. Пас ҳамон чизе, ки барои муъминон шифо ва раҳмат аст, барои ситамгарон сабаби зиён ва ҳалокат мешавад, зеро қабул ва нияти онҳо фарқ дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон шифои ҳақиқӣ аст: дилҳоро аз шак, ғафлат ва ҷаҳолат пок месозад ва баданҳоро низ бо фазли Худо шифо мебахшад.

— Қуръон раҳмат аст барои касоне, ки ба он имон меоранд ва аз он пайравӣ мекунанд; ҳар қадар бештар ба он рӯ орем, ҳамон қадар файз ва оромиш меёбем.

— Қуръон барои ҳама як хел аст, аммо таъсири он ба дилҳо вобаста ба қабул ва нияти одам аст: барои муъмин шифо, барои саркаш зиён.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода, тафаккур ва амал қабул кунем, то аз шифо ва раҳмати он баҳравар шавем.

— Қуръон манбаи оромиш ва умед аст; хондани он бо тадаббур ва дуо кардан бо он барои ҳар муъмин воситаи наздикӣ ба Худо ва раҳмати Ӯст.