Сураи Аль-Кахф — Оят 90

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَطْلِعَ الشَّمْسِ: ҷои баромадани офтоб, яъне самти шарқ.
• سِتْرًا: парда, пӯшиш ё чизе, ки одамро аз гармии офтоб нигоҳ дорад, монанди хона ё сояи дарахт.

1. Тафсири оят:

Зулқарнайн дар сафараш то ба ҷое расид, ки офтоб аз он ҷо тулӯъ мекунад. Ӯ дид, ки офтоб бар мардуме тулӯъ мекунад, ки барои онҳо ҳеҷ гуна пардае аз офтоб сохта нашудааст — на биноҳое, ки онҳоро аз гармӣ бипӯшанд ва на дарахтҳое, ки соя андозанд. Ин мардум дар замине зиндагӣ мекарданд, ки бино сохтан ва дарахт шинонданро қабул намекард, бинобар ин онҳо барои паноҳ бурдан аз гармии офтоб ба сӯрохҳо ва ғорҳо паноҳ мебурданд: ҳангоми тулӯи офтоб ба он ҷо ғайб мешуданд ва ҳангоми баланд шудани офтоб аз он берун меомаданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳатто дар бораи мардумони дурдаст ва шароити зиндагии онҳо хабар медиҳад, ки ин далели дурустии Паёмбар (с) ва бузургии ин китоби муқаддас аст.
• Оят моро ба тафаккур дар бораи қудрати Оллоҳи таъоло дар офариниши замин ва офтоб даъват мекунад, ки Ӯ ҳама чизро бо ҳикмат офаридааст.
• Ин ҳикоя моро ташвиқ мекунад, ки ба сафару кашфи оламҳои нав машғул шавем ва аз нишонаҳои қудрати Оллоҳ ибрат гирем.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки мардумони гуногун дар шароити мухталиф зиндагӣ мекунанд ва мо бояд ба онҳо бо меҳрубонӣ ва эҳтиром муносибат кунем.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Оллоҳ, аз қабили хона, соя ва осоиш, ки ба мо ато шудааст, тарғиб мекунад.