Sura Al-Kahf — Werset 97

Znaczenie słów:

• يَظْهَرُوهُ – wspiąć się na niego, wejść na jego szczyt.
• نَقْبًا – przebicie, zrobienie dziury, przewiercenie.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allah – Wysławiony i Najwyższy – informuje nas, że ludy Jadżudż i Madżudż (Gog i Magog), po tym jak Dhul-Karnajn zbudował między nimi a ludźmi potężną zaporę z żelaza i miedzi, nie byli w stanie jej pokonać ani zniszczyć. Nie mogli się na nią wspiąć ani wejść na jej szczyt, ponieważ była niezwykle wysoka, gładka i śliska – nie mieli żadnego punktu zaczepienia, by się na nią dostać. Nie mogli też przebić jej od dołu, ponieważ była niezwykle gruba, solidna i twarda – wykonana z połączonego żelaza i roztopionej miedzi, co czyniło ją niezniszczalną dla ich narzędzi i sił. W ten sposób zapora stanowiła nieprzeniknioną barierę, która powstrzymywała ich zło i chroniła okoliczne ludy przed ich agresją.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Potęga i wszechmoc Allaha – to On dał Dhul-Karnajnowi możliwość zbudowania takiej zapory, która okazała się nie do pokonania dla potężnych i licznych ludów. To uczy nas, że Allah jest Wszechmocny i że Jego pomoc wystarcza tym, którzy Mu ufają.
2. Znaczenie wykorzystywania dostępnych środków i technologii w słusznych celach – Dhul-Karnajn użył żelaza i miedzi, aby chronić ludzi przed złem. To zachęca nas do rozwijania nauki i umiejętności, aby służyć dobru i bezpieczeństwu społeczeństwa.
3. Mądrość w podejmowaniu decyzji – Dhul-Karnajn wybrał najlepsze rozwiązanie, które było trwałe i skuteczne. Uczy nas, abyśmy w naszych działaniach kierowali się rozwagą i dążyli do rozwiązań długotrwałych, a nie tymczasowych.
4. Ochrona przed złem jest częścią odpowiedzialności władzy i społeczności – budowa zapory była aktem sprawiedliwości i troski o słabszych. To przypomina nam o obowiązku dbania o bezpieczeństwo i dobro wspólne.
5. Werset ten ukazuje, że ludzie, którzy czynią zło na ziemi, mają swoje granice – mimo swojej potęgi nie zdołali pokonać bariery ustanowionej z woli Allaha. To daje nadzieję, że zło zawsze ma kres i że dobro ostatecznie zwycięża.