Сураи Аль-Кахф — Оят 97

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

• اسْطَاعُوا: тавонистанд, қудрат ёфтанд.
• يَظْهَرُوهُ: аз болои он бароянд, яъне аз девори судд боло раванд ва аз он гузаранд.
• نَقْبًا: сӯрох кардан, шикофтан, аз зер ё паҳлӯи он роҳ кушодан.

1. Тафсири оят:

Пас Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ натавонистанд, ки аз болои ин судд боло раванд ва аз он бигзаранд, зеро он бисёр баланд ва ҳамвор аст, ва натавонистанд, ки онро аз поён ё аз паҳлӯ сӯрох кунанд ва бишикофанд, зеро он бисёр сахт, ғафс ва мустаҳкам аст. Ҳамин тавр, ин судд монеаи устуворе гардид, ки онҳоро аз осеб расондан ба мардуми он сӯ бозмедошт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон ҳатто ҳодисаҳои бузурги таърихиро бо сухани равшан ва дақиқ баён мекунад, ки ин далели ростӣ ва бузургии он аст.
• Худованд бандагони худро тавассути воситаҳои оддӣ ҳифз мекунад; ин судд намунае аз раҳмати Ӯ ба мардуми замин аст.
• Дар Қуръон ҳикоятҳое ҳастанд, ки имонро қавӣ месозанд ва ба инсон меомӯзанд, ки ба қудрати Худо бовар кунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои пинҳонӣ ва ошкори Худованд шукр гӯем ва ба Қуръон рӯй орем, зеро он сарчашмаи ҳидоят ва оромиш аст.