ซูเราะฮฺ มัรยัม — อายะฮฺ 31

คำอธิบายคำศัพท์:

• مُبَارَكًا (มุบารอกัน) หมายถึง ผู้ที่เต็มไปด้วยความดีและความจำเริญ อำนวยประโยชน์แก่ผู้อื่นในทุกที่ที่ปรากฏตัว
• أَوْصَانِي (เอาศอนี) หมายถึง สั่งเสีย กำชับ สั่งใช้ให้ปฏิบัติ
• مَا دُمْتُ حَيًّا (มาดุมตุ ฮัยยา) หมายถึง ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่

การตีความหมาย:

พระเยซู (อีซา) อลัยฮิสสลาม กล่าวถึงพระกรุณาคุณของอัลลอฮ์ที่มีต่อท่านว่า พระองค์ทรงทำให้ท่านเป็นผู้มีความจำเริญและเป็นประโยชน์อย่างมากแก่ผู้คน ไม่ว่าท่านจะอยู่ ณ ที่ใด ท่านจะเป็นแหล่งแห่งความดีและความถูกต้องแก่ผู้ที่ศรัทธาและปฏิบัติตามท่าน และพระองค์ทรงกำชับสั่งเสียท่านให้รักษาการละหมาดอย่างสม่ำเสมอ และจ่ายซะกาต (ทานบังคับ) ตราบใดที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงช่วงเวลาหนึ่งช่วงเวลาใดเท่านั้น แต่ตลอดชีวิตของท่าน

การกล่าวเช่นนี้ของท่านนบีอีซา เป็นการประกาศถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์ที่มีต่อท่าน และเป็นการยืนยันว่าท่านเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์ที่ปฏิบัติตามคำสั่งของพระองค์อย่างครบถ้วน ทั้งการอิบาดะฮ์ต่อพระองค์ด้วยการละหมาด และการทำความดีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยการจ่ายซะกาต

บทเรียนและคุณประโยชน์ที่ได้รับ:

1. ความจำเริญที่แท้จริง อยู่ที่การเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นและนำความดีงามมาสู่สังคม ไม่ใช่เพียงความมั่งคั่งทางวัตถุ ผู้ที่อัลลอฮ์ทรงทำให้เขาเป็นผู้มีความจำเริญนั้น จะพบว่าการมีอยู่ของเขานำมาซึ่งความดีแก่ผู้คนรอบข้างเสมอ
2. การละหมาดและซะกาตเป็นคู่แห่งความดี ที่ต้องปฏิบัติควบคู่กันไปตลอดชีวิต การละหมาดเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างบ่ากับพระเจ้าของเขา ส่วนซะกาตเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างบ่ากับเพื่อนมนุษย์ การรักษาทั้งสองสิ่งนี้ไว้ได้ตลอดชีวิตคือหัวใจของการเป็นมุสลิมที่แท้จริง
3. ความมุ่งมั่นตลอดชีวิต การที่อัลลอฮ์ทรงกำชับให้ปฏิบัติตลอดชีวิต มิใช่เพียงช่วงใดช่วงหนึ่ง แสดงให้เห็นว่าการอิบาดะฮ์ต้องดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนกว่าชีวิตจะหาไม่ นี่คือหนทางแห่งความสำเร็จทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
4. การเป็นแบบอย่างที่ดี ท่านนบีอีซาได้แสดงให้เห็นถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนต่ออัลลอฮ์ และการยอมรับในความเป็นบ่าวของพระองค์ แม้ท่านจะเป็นนบีผู้ทรงเกียรติก็ยังต้องปฏิบัติตามคำสั่งของพระองค์อย่างเคร่งครัด ดังนั้นเราผู้เป็นสามัญชนยิ่งต้องตระหนักในการปฏิบัติตามคำสั่งของอัลลอฮ์มากยิ่งขึ้น
5. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อบ่าวของพระองค์ การที่พระองค์ทรงทำให้ผู้ใดเป็นผู้มีความจำเริญและทรงกำชับให้ทำความดีนั้น เป็นความเมตตาอย่างยิ่ง เพราะพระองค์ทรงชี้ทางแห่งความดีแก่บ่าวของพระองค์ เพื่อให้เขาได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า