Марьям сүрөсү — Аят 4

1. Аяттагы түшүндүрүүгө муктаж сөздөр:

• وَهَنَ: алсырады, начарлады, күчү кетти.
• الْعَظْمُ: сөөк. Бул жерде адамдын бүткүл денесинин алсырашын билдирет.
• وَاشْتَعَلَ: тутанды, жалындады. Бул жерде чачтын агарышы оттун жалынына салыштырылган.
• شَيْبًا: чачтын агарышы, актыгы.
• شَقِيًّا: капа болгон, зыян тарткан, дубасы кабыл болбой калган адам.

1. Аяттын түшүндүрмөсү:

Закария (алайхис-салам) Раббисине жалбарынып мындай деди: «Оо, Раббим! Чындыгында мен карып калдым, сөөктөрүм алсырап, күчүм кетип, дене-боюм начарлады. Чачым оттой жалындап, башыма ак түштү. Бирок, оо, Раббим, мен сага дуба кылганда эч качан капа болгон эмесмин, дубам кабыл болбой калган эмес. Сен мага ар дайым жооп берип, дубамды кабыл кылдың».

Закария пайгамбар өзүнүн алсыздыгын, картайганын жана денесинин начарлаганын айтып, Аллахка болгон үмүтүн жана ишеничин билдирди. Ал өткөндө Аллах анын дубаларын дайыма кабыл кылганын эске салып, бул жолу да кабыл болооруна үмүт кылды.

1. Аяттан алынуучу пайдалар:

• Аллахка дуба кылуу — ыймандуу адамдын эң негизги амалдарынын бири. Закария пайгамбар карыган, алсыраган кезинде да Аллахка дуба кылууну токтоткон эмес.
• Аллах Таала пенделеринин дубаларын кабыл кылат. Закария пайгамбар муну өз тажрыйбасынан билип, Аллахтын жооп берүүчү экенин моюнга алды.
• Адам өзүнүн алсыздыгын, жоктугун жана муктаждыгын моюнга алып, Аллахка жалбаруусу керек. Бул — пенденин Раббисине болгон тообо жана баш ийүүсүнүн белгиси.
• Карылык, алсыздык жана оору — бул дүйнөнүн өткөөлдүгүнүн белгилери. Адам бул нерселерден сабак алып, акыретке даярдануусу керек.
• Аллахка болгон үмүттү эч качан үзбөө керек. Закария пайгамбар карыган кезинде да перзент сурап дуба кылган, анткени Аллахтын кудуретине чек жок.
• Дуба — ыймандуу адамдын куралы. Ал аркылуу адам Аллах менен байланышын чыңдайт жана жүрөгү тынчтык табат.