مریم سۈرىسى — ئايەت 4

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج سۆزلەر:

• وَهَنَ: ئاجىزلىدى، زەئىپلەشتى.
• الْعَظْمُ: سۆڭەك.
• اشْتَعَلَ: ئوت ئالدى، يالقۇندى؛ بۇ يەردە چاچنىڭ ئاقىرىپ كەتكەنلىكىنى ئوت يالقۇنىغا ئوخشىتىپ ئىپادىلەش.
• شَيْبًا: چاچ ئاقارغانلىق، قېرىلىق.
• شَقِيًّا: بەختسىز، ئۈمىدسىز، دۇئاسى ئىجابەت بولمىغان.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

زەكەرىيا ئەلەيھىسسالام پەرۋەردىگارىغا ئىلتىجا قىلىپ ئېيتتى: ئى رەببىم! ھەقىقەتەن مەن قېرىپ كەتتىم، سۆڭەكلىرىم ئاجىزلىشىپ قالدى، بېشىمغا چاچ ئاقارغانلىق ئوت كەبى تارالدى. ئى رەببىم! مەن ساڭا قىلغان دۇئالىرىمدا ھەرگىز بەختسىز بولۇپ قالغىنىم يوق، ھەر قاچان ساڭا يالۋۇرغىنىمدا دۇئايىمنى ئىجابەت قىلدىڭ. مەن سېنىڭ دۇئانى ئىجابەت قىلىشىڭغا ئادەتلەنگەن، ھەرگىز رەت قىلىنىپ ئۈمىدسىزلىككە چۆكمىگەن.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئىنسان قېرىغاندا، تەن ئەزالىرى ئاجىزلىشىپ، چاچ ئاقارغاندا، ئاللاھقا بولغان ئىلتىجا ۋە دۇئانى داۋاملاشتۇرۇشى كېرەك. زەكەرىيا ئەلەيھىسسالام ئۆزىنىڭ ئاجىزلىقىنى، قېرىلىقىنى ئېتىراپ قىلىپ، ئاللاھنىڭ ئىلگىرىكى دۇئالىرىنى ئىجابەت قىلغانلىقىنى ئەسلىدى ۋە يەنە دۇئا قىلدى. بۇ بىزگە ئۈمىد ۋە ئىشەنچ بېغىشلايدۇ: ئاللاھ تائالا بەندىلىرىنىڭ دۇئاسىنى ئاڭلايدۇ ۋە ئىجابەت قىلىدۇ. شۇڭا، ھەر قانداق ھالدا ئاللاھقا يالۋۇرۇشتىن ۋاز كەچمەسلىكىمىز، ئاللاھنىڭ رەھمىتىدىن ئۈمىد ئۈزمەسلىكىمىز كېرەك. دۇئا مۇئمىننىڭ قورالى، ئاللاھ بىلەن ئالاقىسىنىڭ ئىپادىسىدۇر.