Сураи Марьям — Оят 87

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Шафоат: миёнаравӣ ва хоҳиш кардан аз касе барои дигаре дар рӯзи қиёмат.
• Оҳад: паймон, аҳду қарордод.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат кофирон ва гуноҳкорон барои касе шафоат карда наметавонанд ва касе аз онҳо шафоатро соҳиб нест, то ки ба воситаи он ба касе нафъ расонанд. Танҳо касоне шафоат мекунанд, ки дар дунё дар назди Худованди Раҳмон паймоне гирифтаанд — яъне имон ба Худо ва паёмбаронаш овардаанд ва ба тавҳид ва итоат аҳд бастаанд. Инчунин шафоат танҳо барои касоне сурат мегирад, ки Худованд ба шафоаткунанда иҷозат диҳад ва аз шафоатшаванда розӣ бошад. Пас шафоат на ба дасти одамон аст, балки ба фармони Худованд ва барои аҳли имон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар дунё ба Худованд имон оварад ва аҳди бандагӣ ва тавҳидро устувор нигоҳ дорад, то дар охират аз шафоат баҳраманд шавад.
• Шафоат танҳо ба фармони Худованд ва барои аҳли имон аст, на барои кофирон ва мушрикон.
• Ин оят умедворӣ ба раҳмати Худовандро дар дилҳо зиёд мекунад ва одамро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб менамояд.
• Муъмин бояд ҳамеша ба Худо таваккал кунад ва аз Ӯ талаби раҳмат намояд, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст.