Сураи Марьям — Оят 88

1. Маънои калимаҳо:

— «اتَّخَذَ»: гирифт, ихтиёр кард.

— «الرَّحْمَٰنُ»: Яке аз номҳои Худованд, ки соҳиби раҳмати фарох аст.

— «وَلَدًا»: фарзанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад аз гуфтори гурӯҳе аз кофирон, ки даъво карданд, ки Худованди Раҳмон фарзанде ихтиёр кардааст. Ин суханро яҳудиён ва насрониён ва баъзе аз мушрикон гуфтаанд, ва инчунин касоне ки мепиндоштанд, ки фариштагон духтарони Худованд ҳастанд. Ҳамаи ин гуфторҳо ботил ва беасосанд, зеро Худованди Мутаъол аз ҳар гуна фарзанд ва шарик пок аст. Вай ягона ва беҳамтост ва касе ба Ӯ шабоҳат надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки суханони ботил ва эътиқодҳои нодурустро рад кунем.

— Худованди Раҳмонро бо сифатҳои камол ва покӣ мешиносем ва медонем, ки Ӯ аз фарзанд доштан пок аст.

— Ин оят даъват мекунад, ки ба тавҳид ва ягонагии Худованд боварӣ дошта бошем ва аз ҳар гуна ширк дурӣ ҷӯем.

— Дарк мекунем, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва моро аз гумроҳӣ ба роҳи рост ҳидоят мекунад.